ยวชาญที่เหลืออีกไม่กี่คนก็นิ่งไป แต่ละคนมีท่าทางกลัวอย่างน่าสังเวชและพวกเขาเคลื่อนไหวเพื่อที่จะหลบเจี้ยนเฉินเพื่อพยายามที่จะล่อความสนใจของเขาไป“หยุด หยุด ! ถ้ามีอะไรที่เจ้าอยากจะบอก บอกมาเลยเร็วเข้า ! ” ชายที่มีแผลเป็นร้องออกไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความคลั่งในขณะที่เขาหลบไปข้าง ๆ ในตอนนี้ท่าทางของเขาไม่ได้ตกตะลึงแล้ว แต่แทนที่ด้วยความกลัวและความสิ้นหวังเจี้ยนเฉินหยุดการฆ่าล้างบางสักครู่ก่อนที่จะจ้องไปที่เซียนผู้เชี่ยวชาญบางคน “พูดมาถ้างั้น หัวหน้าของพวกเจ้าอยู่ที่ไหน ? ” ในโรงเตี๊ยม เจี้ยนเฉินรู้แล้วว่าหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างโจวเป็นจอมยุทธที่เป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษ ภายในกลุ่มคนพวกนี้ เขารู้ว่าไม่มีใครสักคนที่อยู่ในระดับนี้ ด้วยสถานการณ์แบบนี้ นั่นหมายความได้อย่างเดียวว่าหัวหน้าไม่อยู่ที่นี่ นี่ยังไม่พอเพราะเขาต้องการที่จะฆ่าหัวหน้าชายที่มีแผลเป็นถอนหายใจยาวออกมา ในขณะที่เขาพยายามจะสงบใจลง เขาจ้องไปที่เจี้ยนเฉินและพูดออกมาเสียงสั่น “น้องชาย ข้าไม่รู้ว่าหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างโจวของพวกเราไปหาเรื่องอะไรเจ้าจนถึงขนาดที่เจ้าต้องการจะกำจัดพวกเราให้สิ้นซาก” เปรียบเทียบกับก่อนหน้านี้ ท่าทีของชายที่มีแผลเป็นก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงสายตาเย็นชาของเจี้ยนเฉินยิ่งมืดมนกว่าเดิมในขณะที่เขาก้าวออกไปหาชายที่มีแผลเป็น แต่ละก้าวที่เจี้ยนเฉินก้าวไปยิ่งทำให้ชายคนนั้นยิ่งกังวลก่อนที่เจี้ยนเฉินจะพูดออกมา “ข
