บทที่116 ข้าตัดสินใจแล้ว! (2)
สายตาของแขกทั้งหอร้อยรสชาติพลันหันพรึ่บมาจับจ้องที่โต๊ะของเมิ่งหนานอี้เป็นตาเดียว!
เมิ่งหนานอี้ตกใจเสียจนแทบหงายตกจากเก้าอี้ลงไปตรงนั้น!
ต่อให้เป็นกลางวันแสกๆ พบเห็นภูตผีก็ยังไม่น่าสะพรึงและเหลวไหลถึงเพียงนี้!
นางเดือดดาลจนร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน คู่คิ้วเรียวตั้งชันเป็นเส้น แม้จะมีผืนแพรปกคลุมใบหน้าอยู่ ก็ยังสัมผัสได้ถึงโทสะที่พลุ่งพล่านจนแทบปะทุออกมา
“บังอาจ! จ้าวหัง! เจ้ากำลังพูดจาเหลวไหลอันใด!”
นางคือว่าที่พระชายาแห่งองค์รัชทายาท คือฮ่องเฮาของฮ่องเต้ในภายภาคหน้า ทว่าเขากลับบังอาจส่งเสียงเอะอะกลางที่สาธารณะ กล่าวว่าจะแต่งนางเป็นภรรยาเช่นนี้ คงคิดว่าชีวิตสุขสบายมั่งคั่งของตนคงจะยืนยาวไปนักกระมัง?
หากมิใช่เพราะยังต้องคำนึงถึงฐานันดร เมิ่งหนานอี้แทบอยากจะสาดน้ำชาร้อนๆใส่หน้าเขาเสียเดี๋ยวนั้น!
ครั้นจ้าวหังเห็นนางมีปฏิกิริยารุนแรงถึงเพียงนี้ เขากลับมิได้ถอยหนีเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังคิดเอาเองว่า นี่เป็นอาการเขินอายตามประสาหญิงสาว จึงยิ่งฮึกเหิมมากขึ้นกว่าเดิม
เขาเชิดแผ่นอกขึ้นเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงกึกก้องดังยิ่งกว่าเดิมว่า
“แม่นางอย่าได้ขุ่นเคืองไปเลย! เห็นทีเจ้าคงจะยังไม่รู้เงื่อนไขของข้า หากเจ้าแต่งกับข้า รับรองว่าข้าจะให้เจ้าได้กินดีอยู่ดี สว
