เคราะห์ร้ายที่ดั่งร่วงหล่นใส่ศีรษะโดยไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้!
ส่วนจ้าวหังยังคงนั่งพร่ำขายตัวเองไม่หยุดปาก ตั้งแต่ชาติตระกูลภูมิหลัง ไปจนถึงทรัพย์สินส่วนตัวของตน อีกทั้งยังวาดฝันถึงชีวิตอันงดงามที่อยู่ร่วมกันหลังแต่งงาน เมิ่งหนานอี้ฟังจนสองข้างขมับเต้นตุบๆจนแทบระเบิด
พบเจอเหตุการณ์อัปยศถาโถมเข้าใส่ตัวอย่างกะทันหันเช่นนี้ ถามว่ายังจะมีอารมณ์กินข้าวปลาอาหารต่อหรือไม่? แน่นอน! สำรับอาหารมื้อนี้ นางย่อมกระเดือกกลืนไม่ลงแม้แต่คำเดียว!
เมิ่งหนานอี้ลุกพรวดขึ้นทันใด แม้อาหารจะเพิ่งยกขึ้นโต๊ะมาและยังมีไอร้อนคุกรุ่นอยู่ แต่นางก็ไม่มีแก่ใจจะเหลียวแล เพียงกดเสียงต่ำตวาดใส่สาวใช้คำหนึ่งว่า
“พวกเราไป!”
“เอ๊ะ! แม่นางอย่าเพิ่งไปสิ! คุยกันต่ออีกสักหน่อยเถิด! คุยกันต่ออีกหน่อยเถิดนะ!” จ้าวหังเห็นนางจะจากไป จึงรีบวิ่งติดตามไปทันใด ยามนี้เขาประดุจแผ่นหนังเหนียวหนึบที่สะบัดอย่างไรก็ไม่หลุด
เมิ่งหนานอี้เพียงรู้สึกว่ามีเพลิงโทสะสายหนึ่งพลันพุ่งทะยานตรงขึ้นสู่กลางกระหม่อม! เจ้าหมาจรจัดหน้าด้านที่ตามตื๊อไม่เลิกราผู้นี้ ช่างรังควานไม่สิ้นสุดจริงๆ!
จ้าวหังยังคงก้าวตามติดเมิ่งหนานอี้ไปไม่ห่าง ปากก็ยังคงพล่ามไม่หยุด
“ข้าจริงใจกับเจ้านะ! ขอเพียงแม่นางยอมมาเป็นอนุของข้า ชั่วชีวิตของเจ้านับจากนี้ ย่อมไม่มีทางเสี
