ลจนแทบหายใจไม่ทัน เกือบอดไม่ไหวจนอยากกลอกตามองเขาอย่างดูแคลน!
นางย่อมรู้ดีว่าเขาเป็นผู้ใด
บุตรชายเสเพลแห่งจวนกั๋วกงหนิง ยอดคนสำคัญในหมู่คุณชายเสเพลแห่งเมืองหลวง กิน ดื่ม เที่ยวสตรี เล่นการพนัน ทั้งหมดล้วนชำนาญไปเสียทุกอย่าง แต่กลับร่ำเรียนหนังสือไม่สำเร็จ ฝึกยุทธ์ก็ไม่เป็นโล้เป็นพาย เรียกว่าใต้หล้านี้มิมีใครไม่รู้จักเขาจริงๆ
เพียงแต่ว่า…เป็นชื่อเสียงในทางฉาวโฉ่ก็เท่านั้นเอง!
นางถึงกับสงสัยว่า วันนี้เขากรอกสุราปลอมเข้าไปกี่ชั่งกันแน่ จึงได้จงใจวิ่งมาคลุ้มคลั่งต่อหน้านางถึงที่นี่ ทั้งยังจงใจทำลายชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ผุดผ่องของนางให้ย่อยยับ!
คิดจะให้นางติดตามเขาไปกินดีอยู่ดี สวมทองห่มเงินอย่างนั้นหรือ? ไม่จำเป็น! เห็นนางเป็นคนโง่หรืออย่างไร? ตำแหน่งฮองเฮาที่อยู่เหนือผู้คนนับหมื่นรองเพียงผู้เดียว หากนางยังไม่เอา แล้วจะให้ไปเป็นภรรยาของอันธพาลชั้นสองเช่นเขาอย่างนั้นรึ?
คลื่นเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบด้านพลันเปล่งดังขึ้นไม่ขาดสาย สายตาของผู้คนล้วนวนเวียนอยู่แต่กับนางและจ้าวหัง
นางเพียงรู้สึกว่ายามนี้ใบหน้าร้อนผ่าว ราวกับถูกผู้คนจับเปลื้องผ้าจนหมดสิ้นต่อหน้าธารกำนัล!
ในใจยิ่งทั้งนึกเสียใจทั้งคับแค้นใจปะปนกัน วันนี้ก้าวเท้าออกจากเรือนประหนึ่งมิได้ดูฤกษ์ยามให้ดีเสียก่อน จึงต้องมาประสบ
