่พวกเจ้าจะสาบสูญไปจากเมืองเวค” หลังจากนั้น เขาก็กระโจนขึ้นไปในอากาศพร้อมกับแสงจาง ๆ ของกระบี่วายุโปรยของเขา และเขาก็ฟันมันลงไปที่ป้ายที่เป็นสัญลักษณ์ของกลุ่มทหารรับจ้างโจวหลังจากที่ทำลายป้ายของกลุ่มทหารรับจ้างโจวไปแล้ว เจี้ยนเฉินก็ถีบประตูให้เปิดออกจนประตูไม้แตกกระจายออกเป็นชิ้น ๆ ทันทีก่อนที่จะกระเด็นไปตรงพื้นที่ห่างจากเขา“ปัง ! “ในตอนที่ประตูบานใหญ่ตกกระทบพื้น เสียงดังก็กังวานไปทั่วอากาศในขณะที่เศษประตูที่ถูกทำลายก็ลอยกระเด็นไปทุกที่เหมือนพายุหนาม“หืม ใครกันช่างกล้าที่มาโจมตีทหารรับจ้างโจวของพวกเรา ? ” ในเวลาเดียวกัน เสียงโกรธเกรี้ยวก็ร้องออกมาจากด้านในเจี้ยนเฉินเดินเข้าไปอย่างปกติทีละก้าวทีละก้าว เขาเดินไปอย่างนุ่มนวลเหมือนว่าเขากำลังเดินเล่น แม้แต่ใบหน้าของเขาก็ยังสงบเหมือนว่าเขาไม่ได้คิดว่าทหารรับจ้างโจวเป็นเรื่องเคร่งเครียดอะไรในขณะที่เจี้ยนเฉินเดินไปที่ลานบ้าน ร่างข้างในบ้านก็ปรากฏขึ้นมาข้างหน้าสายตาของเจี้ยนเฉินทันที พื้นที่ที่เคยว่างเปล่าตรงหน้าของเขาก่อนหน้านี้ มีชายวัยกลางคนที่อยู่ในชุดสีฟ้ากำลังยืนอยู่ตรงนั้น ชายคนนั้นดูอายุประมาณ 50 ปีและมีรอยแผลเป็นบนใบหน้าสองสามที่ นี่ทำให้เขายิ่งดูน่ากลัวหลังจากการเข้ามาของชายคนนี้ กลุ่มคนยี่สิบคนอีกกลุ่มก็บินเข้ามาที่ลานบ้านอย่างรวดเร็ว หลายคนวิ่งมาในขณะที่บางคนลอยลงมาจากหลังคาในเวลาเพียงนิดเดียว ก็มีชายมากกว่าร้อยคนอยู่เต็มลานบ้าน
