โดยมีเจี้ยนเฉินเฉินถูกล้อมอยู่ตรงกลางชายคนที่หน้ามีแผลเป็นจ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างเย็นชาในขณะที่เขาประเมินเจี้ยนเฉินอยู่ “เจ้าหนุ่ม เจ้าเป็นใครและทำไมเจ้าถึงมาที่นี่เพื่อสู้กับทหารรับจ้างโจวของพวกเรา ? “เจี้ยนเฉินจ้องกลับไปในขณะที่เขามองไปรอบรอบตัวเขา แทนที่จะตอบกลับชายคนนั้น เขาถามคำถามของเขาไปแทน “ทุกคนที่นี่เป็นคนของทหารรับจ้างโจวใช่หรือไม่ ? “เมื่อได้ยินแบบนั้น ชายวัยกลางคนก็ขมวดคิ้ว “คำถามนี้มันหมายความว่าอะไร?”เจี้ยนเฉินยิ้มเล็กน้อยในขณะที่มือขวาของเขากำกระบี่วายุโปรยอยู่ ปราณกระบี่ที่แหลมคมกระจายเต็มอยู่ทั่วอากาศรอบ ๆ เขาในขณะที่เขากระซิบออกมา “จากวันนี้เป็นต้นไปที่นี่ เมืองเวคจะไม่มีกลุ่มทหารรับจ้างโจวอีกต่อไป”
เจี้ยนเฉินและทหารรับจ้างเดินออกไปจากโรงเตี๊ยม ข้างในโรงเตี๊ยมที่เงียบสงัดก่อนหน้านี้ เสียงระเบิดพูดคุยก็ดังขึ้นมาในขณะที่ทุกคนมองอย่างเหลือเชื่อไปที่ศพสามศพของทหารรับจ้างโจว แต่ละโต๊ะเริ่มที่จะพูดคุยกันด้วยความประหลาดใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าพวกเขา
“เจ้าหนุ่มคนนั้นเป็นใครกัน ? ความแข็งแกร่งของเขานั้นมากอย่างคาดไม่ถึงที่ฆ่าทหารรับจ้างโจวทั้งสามคนได้ ข้ามองไม่เห็นแม้แต่การเคลื่อนไหวของเขาเลยเพราะมันเร็วมาก”“เป็นเหตุการณ์ที่น่าตกใจจริง ๆ ! ข้าอายุก็ปาไป 40 ปีแล้ว แต่ความแข็งแกร่งของข้ายังไม่เคยเกินไปกว่าเซียนผู้เชี่ยวชาญขั้นแรกเลย แต่เจ้าหนุ่มนั่นเพิ่งอายุยี่สิบเศ
