ทิศทางที่ออกห่างจากเทือกเขาเมื่อเวลาผ่านไปเจี้ยนเฉินได้เจอหมู่บ้านดั่งเช่นหมู่บ้านหวางมากมาย ในภูเขาเหล่านี้ มีหมู่บ้านมากมายในขณะที่เดิน เจี้ยนเฉินหมั่นหันกลับไปมองที่เส้นทางกลับไปที่หมู่บ้านหวางเพื่อจดจำ เขาไม่ต้องการหลงทางเพราะเขาต้องการกลับไปพบกับหมิงตง หลังจากที่เขาทำเรื่องส่วนตัวเสร็จ หากจะหาหมู่บ้านเล็ก ๆ ในทวีปนี้จะเป็นเรื่องยากมาก ดังนั้นในกรณีที่เขาลืมเส้นทาง เขาพยายามอย่างดีที่สุดที่จะจำทุกรายละเอียดไม่มีสัตว์ป่าในภูเขาและสัตว์อสูรก็หายากเช่นกัน ด้วยเหตุนั้น เจี้ยนเฉินสามารถเดินเล่นบนภูเขาได้เป็นวัน ๆ โดยไม่ได้เห็นสัตว์อสูรที่ระดับมากกว่า 1 เกิน 2 ตัวเทือกเขาแห่งนี้มีขนาดใหญ่เป็นพิเศษและเจี้ยนเฉินไม่รู้ว่าเขายังอยู่ในอาณาจักรวายุครามหรือไม่ หลังจากตกหน้าผาและหล่นลงไปในแม่น้ำเจี้ยนเฉินเดินต่อไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งท้องฟ้ามืดที่ซึ่งเขาหยุดพักนั้นเป็นที่ราบโล่ง ในตอนกลางคืน หน้าผาของภูเขาที่อยู่ใกล้เคียงลอยเด่นอยู่เหนือศีรษะในขณะที่แสงจันทราส่องสว่างบริเวณนั้นเดินไปอีกหน่อย เขาก็พบกับกลุ่มทหารรับจ้างในช่วงกลางคืน มีกระโจมอยู่ 20 หลังที่มีกองไฟเล็ก ๆ ส่องสว่างขึ้นไปถึงกลางท้องฟ้าเดินอย่างช้าๆไปยังกลุ่มทหารรับจ้างจนกระทั่งเขาจะอยู่ในระยะ 100 เมตรจากพวกเขา เจี้ยนเฉินไม่ได้ปิดบังเสียงฝีเท้าของเขา ดังนั้นพวกเขาจึงได้ยินเสียงเดินของเขานั่นใครกัน ? เสียงร้องดังออกมาปลุกทหารรับจ้างที่
