น ๆ โดยไม่ได้เห็นสัตว์อสูรที่ระดับมากกว่า 1 เกิน 2 ตัว
เทือกเขาแห่งนี้มีขนาดใหญ่เป็นพิเศษและเจี้ยนเฉินไม่รู้ว่าเขายังอยู่ในอาณาจักรวายุครามหรือไม่ หลังจากตกหน้าผาและหล่นลงไปในแม่น้ำ
เจี้ยนเฉินเดินต่อไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งท้องฟ้ามืดที่ซึ่งเขาหยุดพักนั้นเป็นที่ราบโล่ง ในตอนกลางคืน หน้าผาของภูเขาที่อยู่ใกล้เคียงลอยเด่นอยู่เหนือศีรษะในขณะที่แสงจันทราส่องสว่างบริเวณนั้น
เดินไปอีกหน่อย เขาก็พบกับกลุ่มทหารรับจ้างในช่วงกลางคืน มีกระโจมอยู่ 20 หลังที่มีกองไฟเล็ก ๆ ส่องสว่างขึ้นไปถึงกลางท้องฟ้า
เดินอย่างช้าๆไปยังกลุ่มทหารรับจ้างจนกระทั่งเขาจะอยู่ในระยะ 100 เมตรจากพวกเขา เจี้ยนเฉินไม่ได้ปิดบังเสียงฝีเท้าของเขา ดังนั้นพวกเขาจึงได้ยินเสียงเดินของเขา
นั่นใครกัน ? เสียงร้องดังออกมาปลุกทหารรับจ้างที่หลับใหลทันที ค่ายที่เคยสงบเงียบก่อนหน้านี้กลับกลายเป็นโกลาหล ในขณะที่ชายกลุ่มใหญ่พุ่งเข้ามาและห้อมล้อมเจียนเฉิน
เนื่องจากแสงจันทร์อยู่ด้านหลังเจี้ยนเฉิน พวกเขาได้แค่เพียงคาดเดารูปร่างของเขาเท่านนั้น แต่เมื่อเห็นเขามาเพียงคนเดียวใบหน้าของทุกคนก็ผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย
” เจ้าเป็นใคร บอกชื่อของเจ้า!” กลุ่มทหารรับจ้างเรียกเจี้ยนเฉินออกมา
เจี้ยนเฉินหยุดห่างจากกลุ่มทหารรับจ้างที่ล้อมรอบเขาเพียง 20 เมตร ” ข้าผู้นี้เป็นเพียงนักเดินทางที่หลงทาง ข้าอยากจะขอแผนที่สำรองบ้างได้หรือไม่ ? “
ทหารรับจ้างต่างมองหน้าแปลก ๆ ด้
