วยความประหลาดใจ ก่อนที่ทหารรับจ้างคนหนึ่งจะพูดกับเขาว่า “เจ้ามาจากไหนและเจ้าจะไปที่ใด ? “
เจี้ยนเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบว่า” ก่อนที่ข้าจะตอบคำถาม เจ้าช่วยบอกข้าได้หรือไม่ว่านี่ใช่อาณาจักรวายุครามหรือไม่ ?”
ตอนนี้กลุ่มทหารรับจ้างจ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างตกตะลึง
“ถูกต้อง นี่คืออาณาจักรวายุคราม” ทหารรับจ้างตอบ
เมื่อได้ยินว่าเขายังอยู่ในอาณาจักรวายุคราม เจี้ยนเฉินดูตื่นเต้น “นั่นเป็นเรื่องดี ข้ากำลังจะเดินทางไปเมืองเวค เมืองชั้น 3 หากใครช่วยบอกทิศทางไปเมืองดังกล่าว ข้าจะขอบคุณมาก”
” อะไร เจ้ากำลังจะไปที่เมืองเวค ? ” อีกคนถามด้วยความประหลาดใจ เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ เขาจ้องมองเจี้ยนเฉินด้วยท่าทางแปลก ๆ
เมื่อเห็นสีหน้าของทุกคน เจี้ยนเฉินก็ถามอย่างสงสัยว่า “มีปัญหาอะไรหรือไม่ ? “
“ไม่ได้มีปัญหา ฮ่าฮ่า มันเป็นเพราะเรากำลังมุ่งหน้าสู่เมืองเวคเช่นกัน เราไม่คิดว่าเราจะได้พบกับคนอื่นที่มุ่งหน้าไปในทิศทางเดียวกัน” เขาหัวเราะ
“ในเมื่อเราทุกคนกำลังมุ่งหน้าไปเมืองเวค เจ้าควรมากับเรา ระยะทางกว่าจะถึงเมืองเวคมันไกลมากและหนทางยังคงเปี่ยมไปด้วยภยันตราย อย่าลืมว่ามีคนเพิ่มอีกคนหนึ่งก็อุ่นใจเพิ่มขึ้นได้อีกนิด” ชายที่ดูแข็งแรงกำยำหัวเราะพร้อมกับแสดงท่าทีเป็นมิตร
“หัวหน้าพูดถูกแล้ว ยังคงมีหนทางอีกยาวไกลจนกว่าเราจะไปถึงเมืองเวค ถ้าเจ้าไปคนเดียวมันจะค่อนข้างอันตราย ดังนั้นจึงเป็นการดีที่สุดที่จะไปกับเรา
