บทที่115 ข้าตัดสินใจแล้ว! (1)
อย่าได้มัวคิดถึงเรื่องไร้สาระเหล่านั้นอีกเลย อย่าได้นั่งรอความตายอยู่เฉยๆอีกเลย …นางจะต้องรีบลงมือ!
เพียงแค่บุรุษเสเพลอย่างจ้าวหังคนเดียวเห็นทีน้ำหนักจะยังไม่มากพอ! นางต้องการไพ่ในมือที่มากกว่านี้ ต้องการหมากตายที่ร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม ทั้งนี้เพื่อฉีกทำลายชื่อเสียงของ‘เมิ่งซีโจว’ ให้แหลกละเอียดจนสิ้น!
นางจะบีบให้ฮูหยินเมิ่งกับเมิ่งหนานอี้ต้องร้องไห้คร่ำครวญ วิงวอนขอคืนฐานะเดิมของตนกลับมาสู่กำมือ และจากนั้น ทั้งคู่ก็จะไม่กล้าแตะต้องมันอีกแม้เพียงปลายเล็บ!
ภายในดวงตาของเมิ่งซีโจวพลันมีประกายเยียบเย็นวาบผ่าน นางสะบัดผ้าห่มแพรเปิดออกอย่างฉับไว
วันนี้นางจะต้องออกไปตกปลา ทั้งยังจะต้องตกให้ได้ถึงสองตัวด้วย!
“คุณหนูใหญ่” เสียงของอนุหลิวคนดีคนเดิมดังมาจากหน้าประตู
“ข้ามีเรื่องสำคัญอยากจะคุยด้วย”
อนุหลิวรึ?
มือของเมิ่งซีโจวพลันชะงักลงเล็กน้อย
นับแต่วันนั้นที่เรือนโยวหลาน อนุหลิวต้องเผชิญกับการซักถามจากฮูหยินเมิ่งต่อหน้าผู้คน แม้หลังจากนนั้นอนุหลิวจะไม่เคยประสบกับการถูกกดขี่รังแกอีกแล้ว ทว่าพฤติกรรมของนางก็ยังคงเหมือนเดิมคือมืดมนและเก็บตัวอยู่แต่ในเรือน น้อยครั้งนักที่จะออกมาให้ผู้ใดพบเห็นหน้า ประหนึ่งว่ากำลังหลบซ่อนตัวเพื่อเลียบาดแผลของตนเองอยู่ และกำลังส