อไปหลังจากนั้นเจี้ยนเฉินก็ยังคงทำแบบเดิมซ้ำ ๆ ในขณะที่เขาหนีไปด้านหน้าเขาก็จะควบคุมกระบี่ของเขาเพื่อถ่วงเวลาชายชราสิ่งเหล่านี้ยังคงดำเนินต่อไปเป็นเวลาเกือบ 1 ชั่วยามบนภูเขาลูกใหญ่ แต่สุดท้ายเจี้ยนเฉินก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องหยุด นับตั้งแต่ที่เขามาถึงหน้าผาหลังจากที่เขาพุ่งเข้ามาในป่าเพื่อหลบหนีพร้อมกับใช้พลังวิญญาณของเขาควบคุมกระบี่เพื่อถ่วงความเร็วของชายชรา เจี้ยนเฉินในตอนนี้ได้หมดแรงแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะความตั้งใจที่แรงกล้าของเขาที่คอยผลักดันเขามาจนถึงตอนนี้ เขาอาจจะล้มลงกับพื้นนานแล้ว ท้ายที่สุดการควบคุมกระบี่ก็กินพลังวิญญาณอย่างมากตอนนี้เสื้อผ้าของเจี้ยนเฉินเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและหลังของเขาก็เต็มไปด้วยเลือด เจี้ยนเฉินรู้สึกวิงเวียนอย่างมากราวกับว่าเขาไม่ได้นอนมาทั้งอาทิตย์ เวลานี้เขาไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการนอนบัดซบ นี่มันหน้าผา ! บังคับให้ตัวเองหยุด เจี้ยนเฉินมองไปที่หน้าผาด้วยหัวใจที่เต้นรัว สายตาของเขาดูสิ้นหวังมากในตอนนี้เขาไม่กลัวตาย แต่ว่าเขาไม่ต้องการตายแบบนี้ นอกจากนี้ในโลกนี้ยังมีมารดาที่เขารักมากและพี่ ๆ ที่คอยดูแลเอาใจใส่เขา เช่น เจียงหยางหู่และเจียงหยางหมิงเย่วน่าอดสูจริง ๆ เจ้าควรตายได้แล้ว !ในเวลานั้นเสียงคำรามราวกับฟ้าร้องก็ดังออกมาจากเบื้องหลังของเขา เจียนเฉินมองเห็นชายชราที่กำลังพุ่งเข้ามากับค้อนและมันกำลังจะโดนหลังของเขาแล้ว“ปัง ! “ตั้งแต่ที่เจี้ยนเฉินหมดแรงเ
