ขาก็ไม่มีแรงพอที่จะหลบการโจมตีของชายชรา สุดท้ายเขาก็ถูกส่งกระเด็นไปทางหน้าผาเมื่อเห็นเจี้ยนเฉินหายลับสายตาไป ใบหน้าของชายชราก็ว่างเปล่า ความโกรธในหัวใจของเขาก็จางหายไปทันที ในที่สุดเขาก็สังเกตเห็นหน้าผาสูงเบื้องหน้าของเขานี่ มันหน้าผางั้นเรอะ? ข้า…ข้าทำให้เขาตกหน้าผา ! มันจบแล้ว..ข้า…ทักษะการต่อสู้ของข้า… เมื่อมองไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้า ชายชราก็รู้สึกปวดใจ
ฝ่ามือของชายชราตบไปที่กระบี่อย่างแรง ทำให้มันพุ่งตั้งฉากจนตกที่พื้นที่ห่างออกไป 10 เมตร
ในขณะเดียวกันใบหน้าของชายชราก็มีอาการตกตะลึง เมื่อมองไปที่ฝ่ามือของเขาและเห็นแผลที่กระบี่วายุโปรยบาดฝ่ามือของเขาจนเลือดไหลออกมา
เมื่อเห็นอาการบาดเจ็บที่ฝ่ามือ ชายชราก็เริ่มมีความสนใจและมองอย่างไม่อยากเชื่อ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้ง เขามองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความอยากรู้อยากเห็นอีกครั้ง แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร กระบี่วายุโปรยที่ถูกปัดออกไปก็ได้บินกลับมาหาชายชราอีกครั้งด้วยความเร็วดุจสายฟ้าใบหน้าของชายชราเปลี่ยนไปอีกครั้ง เขาโยกหลบออกไปที่ด้านข้างห่างออกไป 3 เมตร กระบี่วายุโปรยได้แทงทะลุยังจุดที่เขาอยู่ก่อนหน้านี้ทันใดนั้นกระบี่วายุโปรยก็วกกลับมายังชายชราทันทีและบินไปยังจุดที่ชายชราอยู่ชายชรายกมือและโคจรพลังเซียน ฉับพลันก็มีค้อนปรากฏขึ้นมาในพริบตาค้อนเหล็กไม่เล็กไม่ใหญ่ มันมีขนาดเท่ากับหน้าอกของผู้ใหญ่คนหนึ่ง มันถูกปกคลุมด้วยหนามแหลมสีน้ำเงินที่
