ยาวประมาณ 2 ฟุตและมีลวดลายแปลก ๆชายชราเหวี่ยงค้อนของเขาและทุบมันลงไปที่กระบี่วายุโปรย“ติ๊ง ! “ค้อนเหล็กทุบลงไปที่กระบี่วายุโปรยอย่างแรง ส่งผลให้กระบี่ปลิวกระเด็นออกไปพร้อมกับเสียงที่ดังสนั่นในเวลาเดียวกัน เลือดลมของเจี้ยนเฉินตีกลับขึ้นมาถึงลำคอของเขา ใบหน้าของเขาซีดเซียวราวกับแผ่นกระดาษวู่หยุน ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง มอบทักษะการต่อสู้มา ครั้งต่อไปที่เจ้าสู้กับข้า ข้าจะไม่ยั้งมืออีกแล้ว ชายชรามองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างหนักแน่นขณะที่เขาพูดในความเป็นจริงชายชราก็ไม่แน่ใจว่าทักษะต่อสู้นั้นอยู่กับเจี้ยนเฉินหรือไม่ ดังนั้นตอนแรกเขาไม่กล้าพยายามฆ่าเจี้ยนเฉิน เพราะเขารู้ว่าตราบใดที่เจี้ยนเฉินยังมีชีวิตอยู่และไม่ยอมมอบทักษะให้กับเขา เขายังคงสามารถบีบบังคับให้เขากลับไปที่ตระกูลของเขาได้และบังคับให้เขาเขียนมันออกมา ถ้าเขาฆ่าเจี้ยนเฉินเขาก็จะไม่มีโอกาสที่จะได้รับทักษะการต่อสู้นี้เจี้ยนเฉินหันกลับมามองและกัดปากด้วยความโกรธก่อนที่จะพูด ตระกูลฮาริโต้ ข้าขอจดจำชื่อนี้ไว้ เจ้ากล้าที่จะแจ้งชื่อของเจ้ากับข้าหรือไม่ ?ชายชรามีใบหน้าเยาะเย้ยกับคำพูดของเจี้ยนเฉิน ห๊ะ? เจ้ายังต้องการแก้แค้น ? ฮึ่ม ! สำหรับคนที่ยังไม่บรรลุเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษ ยังคงต้องการแก้แค้นตระกูลฮาริโต้ของข้า เจ้านี่มันโง่เง่านัก หากต้องการที่จะรู้ชื่อข้า ได้ จำเอาไว้ให้ดี ตาเฒ่าคนนี้ชื่อ หยานไค่เช่อหยานไค่เช่อ ข้าจะจำเอาไว้ เจี้ยนเฉิน
