บทที่112 ไม่แปลกใจว่าไฉนพวกเจ้าเข้ากันดี!
ซ่งเฉิงจี้เงยหน้าขึ้นมองไปทางแสงสนธยานอกโถงใหญ่ ที่ค่อยๆมืดหม่นลงทุกขณะ
“ไม่ว่าในอดีตจะมีความเข้าใจผิดใดแน่ แต่ใจของข้าไม่เคยแปรเปลี่ยนมาตั้งแต่ต้น ภายหน้ามิว่าจะเกิดอะไรขึ้น ใจของข้าก็ไม่มีวันเปลี่ยนไปเป็นอันขาด”
องค์หญิงใหญ่วางจิ่วเหลียนหวนในมือลง เรื่องรักใคร่ของคนหนุ่มสาว ย่อมต้องให้คนหนุ่มสาวไปขัดเกลากันเอาเอง พระองค์คร้านจะใส่พระทัยนัก จึงตรัสออกมาอย่างเอือมระอาระคนนึกขันว่า
“คำพูดเช่นนี้ เจ้ามาบอกข้าแล้วจะมีประโยชน์อันใด? เจ้าต้องไปบอกกับนางเองต่างหาก~”
ซ่งเฉิงจี้ยิ้มขื่นอยู่คราหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว
“เสด็จอา…”
องค์หญิงใหญ่ทรงโบกพระหัตถ์ พลางตรัสกลั้วหัวเราะ
“เอาล่ะๆ ข้าจะไม่ล้อเจ้าแล้วก็ได้ ยามนี้ท้องฟ้าก็ใกล้จะมืดเต็มที เจ้ารีบกลับวังไปเถิด อย่าให้ไม่ทันประตูวังปิดเสียเล่า”
ในเวลาเดียวกัน…
เมิ่งหนานอี้ที่ก้าวออกจากจวนมาได้ ก็ราวกับได้เหวี่ยงความอัปยศที่องค์รัชทายาทมอบให้ทิ้งไปเสียไกลลิบ ทว่าเมฆหมอกอึมครึมภายในใจก็มิได้สลายหายไปจริงๆ
นางเดินเที่ยวเตร่ไปทีละร้าน ทว่ากลับรู้สึกเหมือนไม่มีสิ่งใดชวนให้สนอกสนใจเลยแม้แต่น้อย ขณะกำลังพาสาวใช้หมายจะก้าวเข้าไปในร้านแห่งหนึ่ง ซึ่งเลื่องชื่อด้านค้าขายขอ
