องนางเจี้ยนเฉินหัวเราะกลับไปโดยไม่พูดอะไรและนั่งลงที่โซฟาด้านหน้ายูลเลี่ยน ผู้อาวุโสหวงที่ให้เขาเข้ามาในห้องไม่ได้ตามเข้ามา และปิดประตูเดินจากไป
เมื่อได้ยินดังนี้ ชายวัยกลางคนที่พูดออกมาก่อนหน้านี้ก็แสดงสีหน้าสุขใจออกมา เขาจ้องไปที่ชายชุดเทาเพื่อที่จะประเมินความแข็งแกร่งของเขาแล้วพูดออกมา “ดี เจ้ากล้าที่จะต่อต้านตระกูลยู่หลันของข้า ! ช่างเป็นการกระทำที่ไม่ยั้งคิดจริงจริง ทำตัวให้ฉลาดแล้วส่งสัตว์อสูรขั้นที่ห้ามาซะ ไม่งั้นเจ้าจะไม่ได้อยู่สบายแน่”
“ถ้างั้นคนพวกนี้ก็คือส่วนหนึ่งของตระกูลยู่หลันที่คิดว่าตัวเองนั้นหยิ่งยโสจนกระทั่งเอาคนเข้ามาในโรงประมูลแล้วจะทำอะไรก็ได้” เมื่อได้เห็นคนของตระกูลยู่หลันอาละวาด เจี้ยนเฉินก็ขมวดคิ้วคิดผู้อาวุโสชุดเทาและชายที่อยู่ถัดจากเขามองหน้ากันและกันพร้อมทั้งยิ้มเล็กน้อย จากนั้น หน้าตาที่เฉยเมยของผู้อาวุโสก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นก่อนที่จะหันไปหาชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้าเขา “ตระกูลยู่หลันไม่มีค่าอะไรในสายตาของข้า ไสหัวไป!”“เจ้าอยากตายอย่างนั้นหรือ?! ดูจากที่เจ้าทำเรื่องให้ยุ่งยากแล้ว เจ้ามันคงเป็นตาแก่โง่เขลาที่ดื้อรั้น ! “คนของตระกูลยู่หลันโกรธเกรี้ยวในขณะที่เขาบินไปทางชายชราพร้อมด้วยแขนที่ยื่นไปข้างหน้าในตอนที่ชายวัยกลางคนยื่นมือออกไป ตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นอย่างรวดเร็ว เพราะเขาสัมผัสได้ว่าแขนของชายชราคนนั้นบีบอยู่รอบคอของเขาแล้ว เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชายช
