บทที่111 นางมองเจ้าเหมือนบุรุษใจดำผู้ทอดทิ้งรัก
ภายในห้องโถงหลักตำหนักองค์หญิงใหญ่
องค์หญิงใหญ่ยังทรงหารือกับองค์รัชทายาทถึงปัญหาอื่นๆอีกหลายเรื่อง ก่อนจะทรงตกลงกันได้เป็นที่เรียบร้อย
เมิ่งซีโจวที่เห็นว่าเรื่องงานการทหารและการเมืองเช่นนี้ มิใช่สิ่งที่นางสมควรจะนั่งร่วมฟังอยู่ข้างวงสนทนาด้วย จึงได้ลุกขึ้นกล่าวว่า
“ทูลทั้งสองพระองค์ หากไม่มีพระบัญชาใดอื่นแล้ว หม่อมฉันขอทูลลาเพคะ……”
ทว่าวาจาของนางยังมิทันสิ้นสุดดี องค์หญิงใหญ่กับซ่งเฉิงจี้ก็พลันเปล่งเสียงดังห้ามปรามไว้อย่างพร้อมเพรียงกัน
เมิ่งซีโจวพลันชะงักการเคลื่อนไหวไปครู่หนึ่ง ได้แต่ทรุดกายลงนั่งบนตั่งนุ่มดังเดิม ดีที่ทั้งสองพระองค์ล้วนเป็นผู้รู้กาลเทศะและมีขอบเขตยิ่ง เรื่องที่ปรึกษาหารือกันจึงหลีกเลี่ยงหัวใจสำคัญอย่างความลับทางการทหารและการจัดวางกำลังพล มีเพียงเรื่องการประสานงานบางอย่างเท่านั้นที่ถูกหยิบขึ้นมาสนทนา
เมิ่งซีโจวจึงนั่งอยู่ด้านข้างอย่างสงบเงียบ คอยสดับฟังโดยมิได้เอื้อนเอ่ยคำใด
ครั้นเมื่อเรื่องราวทั้งปวงตกลงกันเสร็จสิ้นแล้ว ท้องนภาด้านนอกหน้าต่างก็เริ่มมืดคล้อย จวนเข้าใกล้ยามสนธยาแล้ว
เมิ่งซีโจวจึงลุกขึ้นยืน พลางทูลลาองค์หญิงใหญ่กับซ่งเฉิงจี้
ซ่งเฉิงจี้ยื่นมือออกไปคว้าม้วนตำราที่วางไว้บนโต๊ะเมื่อครู่ขึ้นมา เดิมคิดจะเก็บเส
