ีย ทว่าองค์หญิงใหญ่ผู้ทรงมีสายพระเนตรเฉียบคม กลับเหลือบเห็นปกตำรานั่นเข้าเสียก่อน
องค์หญิงใหญ่ทรงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ตรัสขึ้นด้วยความประหลาดใจว่า
“เซียวเหยาเค่อ? นี่แม้แต่เจ้าเองก็อ่านงานเขียนของนักประพันธ์ผู้นี้ด้วยรึ?”
เมื่อยามประชวรต้องอยู่เฉยๆ องค์หญิงใหญ่ทรงรู้สึกเบื่อหน่ายยิ่งนัก และบังเอิญไปได้งานเขียนเรื่องเล่าชาวบ้านของเซียวเหยาเค่อมาหลายเล่ม ซึ่งเวลานี้เป็นที่แพร่หลายในหมู่ชาวเมืองอย่างมากมาอ่านแก้เบื่อบ้าง เช่นนี้ยังพอเข้าใจได้
แต่หลานชายที่ยืนอยู่ตรงหน้านางยามนี้ แต่ไหนแต่ไรมีนิสัยชอบอ่านเพียงตำราความรู้ ประวัติศาสตร์รวมถึงตำราพิชัยเกี่ยวกับการปกครองแผ่นดินเท่านั้น มิเคยสนอกสนใจงานเขียนตามท้องตลาดอย่างเรื่องเล่าใต้เตียงวังหลังนี้เลยแม้แต่น้อย แล้วเหตุใดวันนี้จึงกลับแหกธรรมเนียมเดิม หันมาอ่านงานเขียนพรรค์นี้ได้เล่า?
ซ่งเฉิงจี้ยามนี้หาได้มีสีหน้ากระอักกระอ่วนเพราะถูกจับได้แม้แต่น้อยไม่ ตรงกันข้าม เขายังคงถืองานเขียนเล่มนั้นไว้ในมืออย่างเปิดเผย ท่วงท่าเป็นธรรมชาติยิ่งนัก น้ำเสียงที่เอ่ยตอบก็สงบราบเรียบ
“งานเขียนนเล่มนี้ลั่วกู่เป็นผู้นำมามอบให้กระหม่อม บอกว่าเป็นงานเขียนที่กำลังได้รับความนิยมเป็นวงกว้างในเมืองหลวง ยามว่างกระหม่อมจึงลองเปิดอ่านดู และรู้ส
