ึกว่าเป็นเรื่องเล่าที่ชวนให้รู้สึกเพลิดเพลินอยู่ไม่น้อย”
บนปกหนังสือ อักษรใหญ่ไม่กี่คำซึ่งเขียนไว้อย่างพลิ้วไหวเจ้าสำราญ ได้ปรากฏเด่นชัดแก่สายตา—
“บุปผาแรกแย้มเต็มอุทยาน ก็มิอาจกั้นขังไว้ได้”
ข้างกันยังวาดกิ่งท้อสองสามกิ่งที่กำลังผลิบานสะพรั่งงดงาม ความหมายคลุมเครือชวนให้ใจสั่นนั้น สามารถพวยพุ่งเข้ามาปะทะจิตใจของผู้คนได้แทบจะในทันใด
สายตาของเมิ่งซีโจวทอดลงบนปกงานเขียนเล่มนั้น เพียงชั่วพริบตาก็รู้สึกราวกับมีไอร้อนสายหนึ่งระเบิด ‘ตูม’ พุ่งขึ้นสู่ศีรษะอย่างฉับพลัน! แม้นางจะเป็นผู้ที่มีกิริยาสงบนิ่งเสมอมา ทว่าในยามนี้กลับแทบมิอาจควบคุมสีหน้าของตนได้ ร่างทั้งร่างยังแข็งค้างไปเล็กน้อย
งานเขียนเล่มอื่นก็ช่างเถิด… แต่ไฉนต้องเป็นเล่มนี้ด้วยเล่า?!
นางเอกในงานเขียนเล่มนี้เห็นกจารีตประหนึ่งสิ่งไร้ค่ามิได้อยู่ในสายตา การกระทำล้วนตามอำเภอใจ เปิดเผยและอหังการ ตลอดวันใช้ชีวิตอย่างเสเพลสำราญ แสวงหาความสุขอันถึงขีดสุด…
เมิ่งซีโจวฝืนรักษาท่าทีสงบไว้ ก่อนจะค่อยๆเบนสายตาออกจากปกงานเขียนอย่างเชื่องช้าด้วยท่าทางที่แข็งทื่อ ทว่าไม่ทันไร กลับต้องสบเข้ากับดวงตาที่ลุ่มลึกดุจหุบเหวยากจะหยั่งถึงของซ่งเฉิงจี้
นางย่อมรู้ดีว่าซ่งเฉิงจี้กำลังหยั่งเชิงนาง เพราะเขายังจงใจย้ำว่า งานเขียนเล่มนี้ลั่วกู่เป็น
