ยนเฉินก็หยุดลง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวอย่างผิดธรรมชาติ แม้ว่าสัตว์อสูรตรงหน้าของเขาจะบาดเจ็บ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาลดการป้องกันลงเจี้ยนเฉินเดินไปด้านหน้าอย่างช้า ๆ ทีละก้าว ทีละก้าวไปยังสัตว์อสูรระดับ 5 ในเวลาเดียวกันกระบี่วายุโปรยก็ปรากฏออกมาที่มือขวาของเขาพร้อมกับแสงสลัว ๆ รอบ ๆ ใบกระบี่และหลอมรวมมันลงไป“โฮก ! “สัตว์อสูรระดับ 5 ทุกตัวต่างมีสติปัญญา พวกมันรู้มานานแล้วว่าเจี้ยนเฉินกำลังพยายามทำอะไร มันก็ส่งเสียงคำรามขู่ไปที่เจี้ยนเฉินอีกครั้งเพื่อไม่ให้เขาเข้ามาใกล้อีกเจี้ยนเฉินไม่ได้สนใจกับเสียงคำรามของสัตว์อสูรและเดินเข้าไปใกล้มันอย่างต่อเนื่อง ในเวลาเดียวกันเจี้ยนเฉินก็ต้องการที่จะพุ่งเข้าไปฆ่าสัตว์อสูร แต่ด้วยความแข็งแกร่งของเขา เขาจึงต้องระมัดระวังอย่างมาก เนื่องจากนั้นมันเป็นสัตว์อสูรระดับ 5 ไม่ใช่ระดับ 4
จากการแผ่ขยายของพลังงานนั้นเร็วมาก ภายในเสี้ยววินาทีมันก็มาถึงจุดที่เจี้ยนเฉินอยู่ แต่ในเวลานั้นพลังงานก็เริ่มจางหายไปโดยที่ไม่มีผลกระทบใด ๆ ราวกับเป็นนกเสียงกาที่ดังก้องผ่านหูของเขา เสื้อผ้าของเจี้ยนเฉินกระพือเล็กน้อยพร้อมกับผมยาวสีดำที่เริ่มปลิวไปตามลม
เสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวของสัตว์อสูรนั้นยังคงได้ยินอยู่ทั่วทั้งพื้นที่ราวกับเป็นเสียงระเบิดกัมปนาท คลื่นพลังที่มาพร้อมกับการสั่นไหวทั้งอากาศและผืนดินราวกับแผ่นดินไหวใบหน้าของเจี้ยนเฉินเริ่มเคร่งเครียดเมื่อเขาได้
