าดกลัว เขากลืนน้ำลายและพูดติดอ่าง ชะ..ช่าง ปะ …เป็น..กะ..กระบี่ที่ระ…รวดเร็วยิ่งนักเจี้ยนเฉินหัวเราะเบาะ ๆ เจ้าควรรู้ว่าต้องทำอะไรในตอนนี้ความหวาดกลัวในแววตาของหัวหน้าก็เริ่มสงบอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เขามองไปที่เจี้ยนเฉิน แม้ว่าใบหน้าเจี้ยนเฉินจะมอมแมม แต่หทารรับจ้างก็สามารถเห็นได้ว่าเจี้ยนเฉินยังเด็กอยู่จริง ๆชายคนนั้นเก็บอาวุธเซียนของเขากลับเข้ามาในร่างกายของเขาและป้องมือเข้าหากัน ข้าขอขอบคุณผู้มีเกียรติสำหรับความเมตตาของท่าน จากนั้นเขาก็หันไปทางทหารรับจ้างคนอื่น ๆ พร้อมกับพูดเสียงต่ำ มอบแกนอสูรทุกชิ้นของเจ้าไปซะเมื่อได้ยินอย่างนั้น ทหารรับจ้างก็ลังเลสักครู่ก่อนที่จะทำตาม ทั้ง 10 คน เอาแกนอสูรออกจากเข็มขัดมิติพวกเขาทีละคน ๆหลังจากที่มองดูหัวหน้าต่อสู้กับเจี้ยนเฉิน พวกเขาก็เข้าใจว่าเขาเพียงต้องการแค่แกนอสูร การที่ไม่ฆ่าพวกเขานั้นมันเป็นสิ่งที่พวกเขาชอบอย่างมากและหากพวกเขาไม่ได้มอบแกนอสูร ด้วยความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉิน ทหารรับจ้างทั้งหมดจะถูกสังหาร หากหัวหน้าที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาไม่อาจต้านทานได้ถึง 5 กระบวนท่าของเจี้ยนเฉิน พวกเขาก็ไม่มีโอกาสเลยทหารรับจ้างที่ใบหน้ามีแผลเป็นนำถึงออกมาจากเข็มขัดมิติและเริ่มวางแกนอสูรทั้งหมดที่มีในกระเป๋า จากนั้นโดยไม่ต้องให้พูดมาก เจี้ยนเฉินก็เริ่มเก็บแกนอสูรของทหารรับจ้างคนอื่น ๆ และรวบรวมไว้ในถุง สุดท้ายพวกเขาก็ส่งถุงพร้อมกับสีหน้าอ้อนวอนและมองไปที
