เขาด้วย ในสายตาของพวกเขา พวกเขากลัวมากที่จะต้องไปเจอเจี้ยนเฉินโดยที่ไม่มีเทียนซ่งหลีคนหนึ่งเก็บใบไผ่ที่หล่นลงมาก่อนที่จะใช้เป็นเชื้อเพลิงก่อไป เสียงหวีดหวิวดังแหลมขึ้นมา ใบไผ่ก็ลอยขึ้นไปในอากาศก่อนที่จะแตกออกเสียงดังและเปลี่ยนไปเป็นหมอกควันสีแดงที่กระจายไปทุกที่ในส่วนลึกของเทือกเขาสัตว์อสูร มีกลุ่มทหารรับจ้างที่นั่งล้อมวงกันกินอาหารอยู่“เฮ้อ เมื่อไรนักฆ่าคนนี้จะถูกจับก็ไม่รู้ ปริมาณคนตายของตระกูลเทียนซ่งนั้นมากมายแล้ว เซียนผู้เชี่ยวชาญตายไปถึง 10 คน”“เขาสามารถฆ่าเซียนผู้เชี่ยวชาญได้อย่างสบาย การที่พวกเรามีความแข็งแกร่งในระดับเซียนขั้นสูง ข้าไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนก่อนที่พวกเราจะกลายเป็นเป้าหมายของเขา”“ตราบใดที่พวกเราไม่ไปเจอกับเขาเข้า พวกเราก็ไม่เป็นไร ไม่อย่างนั้น พวกเราต้องไม่รอดชีวิตกลับบ้านไปแน่นอน”ทหารรับจ้างนั่งอยู่รอบรอบกองไฟและพูดคุยกับตัวเองด้วยความกังวลในตอนนี้เองเสียงโหยหวนก็ดังไปบนท้องฟ้า เมื่อได้ยินอย่างนั้น ทหารรับจ้างทุกคนก็มองผ่านหมู่ไม้ขึ้นไปและเห็นดอกไม้ไฟที่แบ่งบานอยู่ในท้องฟ้า ซึ่งทำให้ทหารรับจ้างบางคนร้องออกมาอย่างโล่งใจ“นั่นเป็นสัญญาณถอนตัวของตระกูลเทียนซ่ง ! ” หนึ่งในทหารรับจ้างร้องออกมาอย่างยินดี“พวกเรากลับบ้านได้แล้วในที่สุด พวกเราทำอะไรกันอยู่? รีบกลับบ้านกับเถอะ พวกเจ้าอยากจะอยู่ที่นี่ต่อหรือยังไง ? นักฆ่านั่นมาฆ่าพวกเราได้ทุกเมื่อเหมือนผักปลา”“เอาล่ะ เอาล่
