อของเขาก่อนที่จะหายไปจากสายตาอีกครั้ง เจี้ยนเฉินไม่ลังเลและเริ่มวิ่งไปทางเทือกเขาสัตว์อสูรเรื่องที่สำคัญที่สุดคือเขาจำเป็นที่จะต้องหนี เพราะความแข็งแกร่งของเทียนซ่งหลีทำให้การรับมือเขานั้นเป็นเรื่องยาก ในตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้ในการสังหารเขา มันจึงดีที่สุดถ้าเขารอจนแข็งแกร่งกว่านี้และกลับมาแก้ปัญหานี้ทีหลังเทียนซ่งหลีจ้องไปที่เจี้ยนเฉินที่กำลังหนีอย่างมืดมน ในขณะที่พลังเซียนธาตุดินที่ล้อมเขาอยู่ก็ค่อย ๆ ถูกดูดกลับเข้าไปในร่างของเขา ที่หลังของเขามีแผลเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ ย้อมจนเสื้อของเขาเป็นสีแดง“หัวหน้าตระกูล ! ““นายท่าน ! “ในตอนนี้เอง ทหารรับจ้างก็เข้ามาด้านหลังของเทียนซ่งหลีแต่ละคนจ้องไปที่แผลด้านหลังของเทียนซ่งหลีด้วยความตกใจ“ไล่ตามมันไป พวกเจ้าจะปล่อยให้มันหนีไม่ได้!” เทียนซ่งหลีตะโกนออกมาก่อนที่จะนำกลุ่มทหารรับจ้างไปเจี้ยนเฉินเข้ามาในส่วนหนาทึบของป่าแล้ว อย่างไรก็ตามความเร็วในตอนนี้ของเขาช้ากว่าความเร็วปกติของเขามาก แค่การหายใจก็เป็นเรื่องลำบากแล้ว และในตอนนี้หน้าของเขาก็ซีดลงอย่างรวดเร็ว ทุกย่างก้าวของเขา เขาสามารถรู้สึกได้ถึงบาดแผลหลายแห่งที่เจ็บปวดและบั่นทอนประสารทสัมผัสของเขา เขาไม่มีเวลาที่จะรักษาแผล ดังนั้นเขาจึงทำได้แต่มุ่งมั่นในการวิ่งไปแทนที่จะใช้พลังเซียนธาตุแสงในการรักษาตัวเองเขาหยุดที่ใต้ต้นไม้ใหญ่เพื่อพักหายใจ เขาหันหัวไปและเห็นเทียนซ่งหลีกำลังไล่ตามมาจากด้านหลัง เขาฝื
