นลุกขึ้นมา และวิ่งไปทางเทือกเขาสัตว์อสูรอีกครั้งบนทาง เจี้ยนเฉินใช้ต้นไม้และหญ้าสูงในการบังร่างของเขาเพื่อที่จะสลัดคนที่ไล่ตามเขาให้หลุด ในป่ามันง่ายมากกว่าที่จะหลบซ่อนตัว ต้นไม้และหญ้าสูงสามารถช่วยสลัดให้คนไล่ตามหลุดไปได้พวกเขาไล่ตามกันอย่างไม่รู้ตัวมาครึ่งวัน ซึ่งมันคือเวลาเที่ยงวันแล้วในตอนนี้ แดดร้อนแผดเผาถูกบดบังไว้ด้วยท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆ ทำให้พื้นที่รอบรอบเขามืดขมุกขมัวเทียนซ่งหลีและกลุ่มทหารรับจ้างกำลังพยายามที่จะแกะรอยเท้าของเจี้ยนเฉินที่ผ่านเข้าไปในเทือกเขาสัตว์อสูร แต่ในท้ายที่สุด เขาก็หาไม่เจอเทียนซ่งหลีจ้องอย่างโกรธเกรี้ยวไปที่หญ้าสูงรอบ ๆ เขาด้วยท่าทางที่น่ากลัว ทันใดนั้นเองเขาก็เอาชิ้นกระดาษออกมาจากเสื้อของเขาแล้วพูด “ชิงเดา เอาหมายนี้กลับไปทันทีและจัดกลุ่มมาค้นหาในเทือกเขาสัตว์อสูร”“ครับ นายท่าน!” หนึ่งในชายในกลุ่มเอาหมายมาจากมือของเทียนซ่งหลี และหายไปจากป่า
“วูซ ! “
ในตอนนี้ กระบี่วายุโปรยก็เหมือนกับมีจิตใจเป็นของตัวเอง มันส่งเสียงบาดอากาศในตอนที่มันบินไปที่เทียนซ่งหลีอีกครั้งอย่างไม่ชักช้าเมื่อเห็นกระบี่วายุโปรยกำลังตรงมาที่คอของเขา เทียนซ่งหลีก็เบี่ยงคอหลบ แม้ว่ากระบี่วายุโปรยจะแค่เฉียดคอของเขา แต่ปราณกระบี่บนกระบี่ก็ทิ้งรอยแผลเล็กเล็กไว้บนคอของเขาเจี้ยนเฉินร้องเสียดายออกมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อคิดถึงโอกาสอันดีและเทียนซ่งหลีก็หลบมันได้อย่างไม่คาดคิด เขาไม่ได้ขลาด
