ของเขา พลังเซียนในร่างของเทียนซ่งหลีก็ป้องกันมันเอาไว้ พลังเซียนของเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษเริ่มที่ดันกระบี่ไปจากร่างของเขาเจี้ยนเฉินขมวดคิ้วเมื่อคิดถึงความลำบากในการสู้กับเทียนซ่งหลี เขาไม่คิดว่าด้วยโอกาสที่ดีแบบนั้น เขาจะยังไม่สามารถสังหารเทียนซ่งหลีได้ แม้แต่เขาใช้จิตวิญญาณกระบี่เข้าช่วย เขาก็ทำได้เพียงลดการเคลื่อนไหวของเทียนซ่งหลีเท่านั้น แม้ว่าจะมีโชค แต่เขาก็ไม่สามารถทำอันตรายร้ายแรงได้ และถ้าเขาต้องการจะฆ่าเทียนซ่งหลี มันคงยากมาก การที่จิตวิญญาณกระบี่กินพลังจิตวิญญาณของเขามาก เจี้ยนเฉินก็ไม่สามารถใช้มันได้นานเมื่อคิดกับตัวเองเจี้ยนเฉินก็ตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว ในชั่ววินาที กระบี่วายุโปรยก็ลอยกลับมาในมือของเขาก่อนที่จะหายไปจากสายตาอีกครั้ง เจี้ยนเฉินไม่ลังเลและเริ่มวิ่งไปทางเทือกเขาสัตว์อสูรเรื่องที่สำคัญที่สุดคือเขาจำเป็นที่จะต้องหนี เพราะความแข็งแกร่งของเทียนซ่งหลีทำให้การรับมือเขานั้นเป็นเรื่องยาก ในตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้ในการสังหารเขา มันจึงดีที่สุดถ้าเขารอจนแข็งแกร่งกว่านี้และกลับมาแก้ปัญหานี้ทีหลังเทียนซ่งหลีจ้องไปที่เจี้ยนเฉินที่กำลังหนีอย่างมืดมน ในขณะที่พลังเซียนธาตุดินที่ล้อมเขาอยู่ก็ค่อย ๆ ถูกดูดกลับเข้าไปในร่างของเขา ที่หลังของเขามีแผลเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ ย้อมจนเสื้อของเขาเป็นสีแดง“หัวหน้าตระกูล ! ““นายท่าน ! “ในตอนนี้เอง ทหารรับจ้างก็เข้ามาด้านหลังของเทียนซ่งหลีแต่ละคนจ
