้องไปที่แผลด้านหลังของเทียนซ่งหลีด้วยความตกใจ“ไล่ตามมันไป พวกเจ้าจะปล่อยให้มันหนีไม่ได้!” เทียนซ่งหลีตะโกนออกมาก่อนที่จะนำกลุ่มทหารรับจ้างไปเจี้ยนเฉินเข้ามาในส่วนหนาทึบของป่าแล้ว อย่างไรก็ตามความเร็วในตอนนี้ของเขาช้ากว่าความเร็วปกติของเขามาก แค่การหายใจก็เป็นเรื่องลำบากแล้ว และในตอนนี้หน้าของเขาก็ซีดลงอย่างรวดเร็ว ทุกย่างก้าวของเขา เขาสามารถรู้สึกได้ถึงบาดแผลหลายแห่งที่เจ็บปวดและบั่นทอนประสารทสัมผัสของเขา เขาไม่มีเวลาที่จะรักษาแผล ดังนั้นเขาจึงทำได้แต่มุ่งมั่นในการวิ่งไปแทนที่จะใช้พลังเซียนธาตุแสงในการรักษาตัวเองเขาหยุดที่ใต้ต้นไม้ใหญ่เพื่อพักหายใจ เขาหันหัวไปและเห็นเทียนซ่งหลีกำลังไล่ตามมาจากด้านหลัง เขาฝืนลุกขึ้นมา และวิ่งไปทางเทือกเขาสัตว์อสูรอีกครั้งบนทาง เจี้ยนเฉินใช้ต้นไม้และหญ้าสูงในการบังร่างของเขาเพื่อที่จะสลัดคนที่ไล่ตามเขาให้หลุด ในป่ามันง่ายมากกว่าที่จะหลบซ่อนตัว ต้นไม้และหญ้าสูงสามารถช่วยสลัดให้คนไล่ตามหลุดไปได้พวกเขาไล่ตามกันอย่างไม่รู้ตัวมาครึ่งวัน ซึ่งมันคือเวลาเที่ยงวันแล้วในตอนนี้ แดดร้อนแผดเผาถูกบดบังไว้ด้วยท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆ ทำให้พื้นที่รอบรอบเขามืดขมุกขมัวเทียนซ่งหลีและกลุ่มทหารรับจ้างกำลังพยายามที่จะแกะรอยเท้าของเจี้ยนเฉินที่ผ่านเข้าไปในเทือกเขาสัตว์อสูร แต่ในท้ายที่สุด เขาก็หาไม่เจอเทียนซ่งหลีจ้องอย่างโกรธเกรี้ยวไปที่หญ้าสูงรอบ ๆ เขาด้วยท่าทางที่น่ากลัว
