อยู่ข้างหลังมันก็จะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เขาจะตายไปพร้อม ๆ กับคนอื่น ๆ เนื่องจากสัตว์อสูรระดับ 5 ไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถรับมือได้อย่างไรก็ตามเหล่าทหารรับจ้างอัคนีแต่ละคนต่างก็ละทิ้งชีวิตของพวกเขาเพื่อขัดขวางราชาพยัคฆ์ขนทองเพื่อที่เจี้ยนเฉินจะได้มีเวลาหลบหนี นี่เป็นสิ่งที่ทำร้ายเจี้ยนเฉินมากกว่าสิ่งที่ราชาพยัคฆ์ได้ทำกับเขาเข้าสู่ป่า เจี้ยนเฉินบังคับให้ตัวเองไม่สนใจเสียงกรีดร้องที่อยู่ข้างหลังเขา ขณะที่เขามุ่งหน้าไปต่อด้วยความเร็วทั้งหมดที่เขามี หญ้าในป่านั้นมีมากมายและหญ้าที่สั้นที่สุดก็สูงถึงครึ่งหนึ่งของความสูงของเขา ในขณะที่ความเจ็บปวดที่หน้าอกของเจี้ยนเฉินนั้นไม่สามารถทนได้ เขาก็ใช้ต้นไม้เพื่อยกระดับตัวเองไปข้างหน้าเมื่อเขาบินด้วยความเร็วสูงสุด สิ่งนี้ไม่เพียงเร็วกว่าการเดินบนพื้นดินเท่านั้น แต่ยังสามารถหลีกเลี่ยงหนองน้ำด้านล่างได้อีกด้วย“โฮก!”ไม่เกินสิบลมหายใจหลังจากเจี้ยนเฉินหลบหนีเข้าไปในป่าก็ได้ยินเสียงคำรามของราชาพยัคฆ์ขนทองดังขึ้น ดูเหมือนว่าราชาพยัคฆ์ขนทองจะเข้าใกล้เจี้ยนเฉินมากขึ้นใบหน้าของเจี้ยนเฉินเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เมื่อรู้ว่าราชาพยัคฆ์ขนทองต้องกำจัดเหล่าทหารรับจ้างอัคนีไปแล้วและกำลังกลับมาไล่ตามเจี้ยนเฉินราชาพยัคฆ์ขนทองนั้นเร็วมากแม้กระทั่งก่อนที่เจี้ยนเฉินจะสามารถใช้ความคิดของเขาสำเร็จ เขาก็ได้ยินเสียงแผ่วเบาของราชาพยัคฆ์ขนทองที่วิ่งผ่านป่าทำให้เกิดพายุที่รุนแรงซึ่ง
