าคต ดังนั้นทุกอย่างขึ้นอยู่กับเจ้า” เคนดัลอ้อนวอนกับเจี้ยนเฉิน
มองไปที่เคนดัลด้วยสายตาที่ซับซ้อน เจี้ยนเฉินพยักหน้าอย่างแน่วแน่ หยิบเข็มขัดมิติ เจี้ยนเฉินจ้องมองเล็กน้อยและพูดว่า” ลุงเคนดัล เราจะออกจากที่นี่ได้อย่างแน่นอน ที่ราชาพยัคฆ์ขนทองมองหาไม่ใช่เรา”
“อ๊าก ช่วยข้าด้วย ! ” ทันใดนั้นเสียงร้องขอความช่วยเหลือก็ดังมาจากด้านหลัง
“คาโบลด์ มันเป็นคาโบลด์ ตอนนี้เขาตกลงในหนองน้ำ เร็วคว้ามือของข้าไว้ คาโบลด์..” เสียงร้องออกมา เสี่ยวเต๋าวิตกกังวลอย่างมาก
เมื่อได้ยินอย่างนี้ทุกคนยังคงยืนนิ่งอยู่ขณะที่ เจี้ยนเฉินมองดูเขาจากด้านหลังของเสี่ยวเต๋า ซึ่งเห็นได้เพียงท้องของเขาพร้อมด้วยมือของเขาที่ยื่นออกมาจากในหนองน้ำ ในบึงร่างของคาโบลด์จมอยู่ใต้น้ำอย่างสมบูรณ์แล้ว
สีหน้าของเจี้ยนเฉินเปลี่ยนไปทันทีที่เขาทำตามสิ่งที่เสี่ยวเต๋ากำลังทำและยื่นมือของเขาลงไปในหนองน้ำ อย่างไรก็ตาม เหมือนเสี่ยวเต๋า มือของเขาไม่รู้สึกอะไรเลย
” คาโบลด์ ..” เสี่ยวเต๋าหลับตาด้วยความเจ็บปวดและเศร้าโศก
เฮ้อ ! เจี้ยนเฉินถอนหายใจก่อนที่จะตบลงไปบนไหล่ของเสี่ยวเต๋า “ไป” จากนั้นก็เริ่มวิ่งอีกครั้ง
สมาชิกคนอื่น ๆ เริ่มถอนหายใจด้วยความเศร้าขณะที่พวกเขาหลับตา หลังจากช่วงเวลาสั้น ๆ ของความเงียบ พวกเขายังคงวิ่งลึกเข้าไปในป่ากับการสูญเสียทุก ๆ วินาทีเวลาก็ได้หายออกไป
เพราะมันเกือบจะค่ำแล้ว เทือกเขาสัตว์อสูรก็มืดมากดังนั้นทัศนวิสัยจึงต่ำ
