ลด์ ..” เสี่ยวเต๋าหลับตาด้วยความเจ็บปวดและเศร้าโศกเฮ้อ ! เจี้ยนเฉินถอนหายใจก่อนที่จะตบลงไปบนไหล่ของเสี่ยวเต๋า “ไป” จากนั้นก็เริ่มวิ่งอีกครั้งสมาชิกคนอื่น ๆ เริ่มถอนหายใจด้วยความเศร้าขณะที่พวกเขาหลับตา หลังจากช่วงเวลาสั้น ๆ ของความเงียบ พวกเขายังคงวิ่งลึกเข้าไปในป่ากับการสูญเสียทุก ๆ วินาทีเวลาก็ได้หายออกไปเพราะมันเกือบจะค่ำแล้ว เทือกเขาสัตว์อสูรก็มืดมากดังนั้นทัศนวิสัยจึงต่ำ บนเส้นทางทุกคนสะดุดมากกว่าหนึ่งครั้ง แต่พวกเขาแต่ละคนก็ลุกขึ้นมาจากพื้นอย่างรวดเร็วเมื่อพวกเขาล้มลงและวิ่งต่อไป บางคนตัดสินใจที่จะวิ่งบนกิ่งไม้เพื่อหลีกเลี่ยงหนองน้ำด้านล่างหลังจากนั้นครู่หนึ่ง เท้าของเจี้ยนเฉินก็พลันชะงัก“เจี้ยนเฉิน เจ้ากำลังทำอะไรถึงได้ช้าลง ? เร็วเข้า รีบวิ่งไป” เคนดัลพูดอย่างกังวลใจเจี้ยนเฉินไม่ได้พูดแต่ชี้ไปข้างหน้าพวกเขา เคนดัลมองตามไปที่นิ้วของเจี้ยนเฉินชี้ไปที่เห็นเพียงร่างที่พร่ามัวของทหารรับจ้าง 10 คนขึ้นไปอยู่ข้างหน้าพร้อมกับความเหนื่อยล้า” มันคือกลุ่มทหารรับจ้างจ้าว ” เจี้ยนเฉินกล่าวดวงตาของเคนดัลเปล่งประกายด้วยแสงเย็นชาขณะที่เขาคำราม” นั่นคือพวกเขา ทำไมไม่วิ่ง พวกเขากำลังจะทำอะไรจึงยืนอยู่ที่นั่น?”“พวกเขาไม่สามารถวิ่งได้ทางที่อยู่ข้างหน้าของพวกเขานั้นถูกขวางโดยสัตว์อสูรระดับ 4 ทำไมถึงมีสัตว์อสูรระดับ 4 ที่นี่? ไป ลองอ้อมดู” เจี้ยนเฉินกระโดดไปที่ทางแยกใกล้ ๆ“โฮก!”ราชาพยัคฆ์ขนทองคำรา
