หนีของเจ้าจึงสูงที่สุด ข้ามอบเข็มขัดมิติให้กับเจ้า เจ้าต้องนำสิ่งนี้ออกไปให้ได้”เมื่อเห็นกัปตันเคนดัลโยนเข็มขัดมิติให้เขา เจี้ยนเฉินต้องการที่จะปฏิเสธ แต่เคนดัลก็อ้าปากพูดอีกครั้ง” เจี้ยนเฉินอย่าปฏิเสธ ถ้าบังเอิญเราไม่สามารถออกจากป่านี้ได้ ข้าขอร้องให้เจ้าดูแลครอบครัวของพวกเรา ! ถ้าข้าตายที่นี่ชีวิตของพวกเขาจะแย่ลง พ่อแม่ของข้า ภรรยาของข้าและลูกของข้า พวกเขาจะไม่สามารถมีชีวิตที่ดีในอนาคต ดังนั้นทุกอย่างขึ้นอยู่กับเจ้า” เคนดัลอ้อนวอนกับเจี้ยนเฉินมองไปที่เคนดัลด้วยสายตาที่ซับซ้อน เจี้ยนเฉินพยักหน้าอย่างแน่วแน่ หยิบเข็มขัดมิติ เจี้ยนเฉินจ้องมองเล็กน้อยและพูดว่า” ลุงเคนดัล เราจะออกจากที่นี่ได้อย่างแน่นอน ที่ราชาพยัคฆ์ขนทองมองหาไม่ใช่เรา”“อ๊าก ช่วยข้าด้วย ! ” ทันใดนั้นเสียงร้องขอความช่วยเหลือก็ดังมาจากด้านหลัง“คาโบลด์ มันเป็นคาโบลด์ ตอนนี้เขาตกลงในหนองน้ำ เร็วคว้ามือของข้าไว้ คาโบลด์..” เสียงร้องออกมา เสี่ยวเต๋าวิตกกังวลอย่างมากเมื่อได้ยินอย่างนี้ทุกคนยังคงยืนนิ่งอยู่ขณะที่ เจี้ยนเฉินมองดูเขาจากด้านหลังของเสี่ยวเต๋า ซึ่งเห็นได้เพียงท้องของเขาพร้อมด้วยมือของเขาที่ยื่นออกมาจากในหนองน้ำ ในบึงร่างของคาโบลด์จมอยู่ใต้น้ำอย่างสมบูรณ์แล้วสีหน้าของเจี้ยนเฉินเปลี่ยนไปทันทีที่เขาทำตามสิ่งที่เสี่ยวเต๋ากำลังทำและยื่นมือของเขาลงไปในหนองน้ำ อย่างไรก็ตาม เหมือนเสี่ยวเต๋า มือของเขาไม่รู้สึกอะไรเลย” คาโบ
