ด้วย ! .. ต่อไปคนที่ต่ำต้อยคนนี้จะไม่รังควานท่านอีกต่อไป ! ” คำพูดของชายนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาไม่กล้าจะพูดออกมาจนแต่ละคำเป็นคำพูดติดอ่าง ตอนนี้ชีวิตของเขาอยู่ภายใต้ความเมตตาของเจี้ยนเฉิน ดังนั้นความคิดที่จะไม่ยอมก้มหัวให้กับคนที่เด็กกว่าอย่างเจี้ยนเฉินจึงไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา สำหรับเขาตราบใดที่เขาสามารถรักษาชีวิตของตัวเองไว้ได้ แม้แต่การคุกเข่าอ้อนวอนต่อเจี้ยนเฉินก็ไม่ใช่งานที่เป็นไปไม่ได้เจี้ยนเฉินจ้องชายวัยกลางคนด้วยการหัวเราะเยาะ เขาดึงกระบี่ของเขากลับมาอย่างช้า ๆ และพูดอย่างไร้อารมณ์ว่า “วันนี้ข้าอารมณ์ดี ข้าจึงไม่มีความปรารถนาที่จะฆ่าใคร เจ้าควรประพฤติตัวให้ดีในอนาคตและอย่าให้ข้าจับได้ว่าเจ้าทำอะไรแบบนี้อีก เทือกเขาสัตว์อสูรนั้นอยู่ใกล้นิดเดียว และความแข็งแกร่งของเจ้าก็เพียงพอที่จะล่าสัตว์อสูรระดับต่ำ เจ้าก็น่าจะสามารถสร้างรายได้ให้กับตัวเองได้” หลังจากพูดจบ เจี้ยนเฉินก็ออกจากตรอก“ใช่แล้ว เราจะทำตามคำสั่งของท่านจอมยุทธ์ เราจะไม่ทำแบบนี้อีก” ชายวัยกลางคนพูดอย่างตื่นตระหนก ราวกับว่าชายคนนี้ปฏิบัติตามคำสั่งของเจี้ยนเฉินอย่างว่านอนสอนง่ายในขณะที่เงาของเจี้ยนเฉินออกจากตรอกซอย ชายวัยกลางคนปล่อยลมหายใจยาว ๆ และเช็ดหน้าผากให้สะอาดจากเหงื่อที่ไหลชุ่มโชก เมื่อคิดย้อนกลับไปถึงการต่อสู้เพื่อชีวิตหรือความตาย ชายผู้นั้นก็หวาดกลัวอย่างมาก ในช่วงเวลาที่ผ่านมาทั้งชีวิตของเขาถูกแขวนไว้บน
