เส้นด้ายพร้อมที่จะถูกตัดออก……..เจี้ยนเฉินออกจากตรอกซอยกลับไปที่ถนนที่วุ่นวายก่อนที่จะเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมใกล้เคียง ในตอนกลางคืนเจี้ยนเฉินนั่งลงบนเตียงของเขาและเริ่มศึกษาหินสีขาวที่เขาครอบครอง“ของสิ่งนี้มันคืออะไร? มันดูเหมือนว่าเป็นหิน แต่ภายนอกนั้นไม่เหมือนหินเลย สามารถพูดได้ว่ามันทำจากเหล็ก แต่ในเวลาเดียวกันก็ไม่มีใครสามารถพูดได้เช่นนั้น” เจี้ยนเฉินมองก้อนหินสีขาวในมือ เขาเต็มไปด้วยความสงสัยและความวิตกกังวลจากจุดเริ่มต้นเป็นเพราะแสงสีฟ้าและสีม่วงในจุดตันเถียนที่ทำให้เขาสนใจในหินสีขาว ในตอนแรกมันเป็นแสงสีฟ้าและสีม่วงซึ่งในตอนแรกมันเริ่มรู้สึกมีความสุขและตื่นเต้น แต่ไม่นานหลังจากที่เขาซื้อหินสีขาวมาแล้ว จุดตันเถียนเขาก็กลับคืนสู่สภาพที่เงียบสงบอีกครั้ง แม้ว่าจะมีหินสีขาวในฝ่ามือแต่มันก็ไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากแสงทั้งสองเจี้ยนเฉินเองก็ไม่เข้าใจประวัติที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังหินสีขาวนี้แม้แต่น้อย แม้ว่าเขาจะมีหอหนังสือที่กว้างขวางจากสำนักคากัตเป็นแหล่งความรู้ แต่เขาก็ยังไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับมันแม้แต่น้อยเจี้ยนเฉินยังศึกษาหินสีขาวต่อไปตลอดทั้งวัน นอกเหนือจากการรู้ว่าหินก้อนนี้แข็งเป็นพิเศษ ไม่มีข้อมูลอื่นใดที่เขาสามารถรวบรวมได้จากมัน ไม่ว่าเขาจะใช้น้ำต้มหรือไฟเผามัน หินสีขาวไม่มีปฏิกิริยาหรือการเปลี่ยนแปลงเลย เมื่อไม่มีตัวเลือกอื่น เจี้ยนเฉินก็ยัดหินสีขาวกลับเข้าไปในเข็มขัดมิติเมื่อเห็นแส
