และมีของแปลก ๆ หลายอย่างเจี้ยนเฉินกวาดมองไปทั่วแผงลอย แล้วสายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่หินสีขาวขนาดเท่ากำปั้น มันมีรูปร่างแปลกประหลาดเป็นพิเศษและมีสีขาว แต่นอกเหนือจากนั้นมันก็ธรรมดามาก เมื่อเทียบกับหินสีขาวอื่น ๆ หินก้อนนี้ดูเหมือนจะไม่แตกต่างกันต้องขอบคุณความลึกลับที่หยั่งถึงไม่ได้ซึ่งเป็นความรู้สึกแปลก ๆ เจี้ยนเฉินจึงรู้ว่าหินสีขาวคือตัวการก่อให้เกิดความปั่นป่วนเช่นนี้ในจุดตันเถียน แสงระยิบระยับมีส่วนเกี่ยวข้องกับหินสีขาวนี้ เหมือนกับเด็กที่พยายามปกป้องสมบัติที่เขาโปรดปรานมากที่สุด ความรู้สึกของความสุขนั้นแข็งแกร่งมาก แม้แต่เจี้ยนเฉินก็ยังรู้สึกได้ท่าทีของเจี้ยนเฉินไม่ได้เปลี่ยนแปลงเลย แต่เมื่อเขามาถึงแผงลอยบนถนน มือของเขาเอื้อมไปหยิบหินสีขาวขนาดเท่ากำปั้น แต่เมื่อมือของเขากำลังหยิบมันขึ้นมา ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นสีหน้าตกตะลึงมันเป็นเพราะหินสีขาวขนาดเท่ากำปั้นนี้หนักอย่างน่าประหลาดใจ ทันทีที่มือของเขาสัมผัสกับมัน หินสีขาวไม่ขยับเขยื้อนเลย“ช่างเป็นหินที่หนักมาก ! ” เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา เขาใช้มือทั้งสองจับก้อนหินไว้ในมือของเขาอย่างแน่นหนา เขาเริ่มใช้พลังงานมากขึ้น และในที่สุดหินก็เริ่มลอยขึ้นจากโต๊ะอย่างช้า ๆ“ลูกค้า ท่านกำลังดูก้อนหินแปลกตานี้หรือไม่ ? ” ทันใดนั้นเจ้าของแผงลอยก็ปรากฏตัวต่อหน้าเจี้ยนเฉินพร้อมรอยยิ้มเจี้ยนเฉินค่อย ๆ นำหินขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมาดูและจ้องมอง
