บทที่106 ข่าวดีเจ้าค่ะ! องค์รัชทยาทเสด็จมาเพื่อพบคุณหนู!
เพียงแค่เอ่ยคำนี้ออกจากปาก ยังรู้สึกราวกับถูกน้ำแกงเดือดลวกลิ้นเข้าให้แล้ว! แต่นายท่านกลับคิดจะลงมือทำเช่นนั้นจริงๆหรือ?!
ลั่วกู่รู้สึกว่าสามัญสำนึกของตนถูกพลิกคว่ำจนสิ้น เขายืนแน่นิ่งแข็งค้างอยู่กับที่ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกขัดขืนไม่เห็นด้วยกับวาจาของผู้เป็นนาย จนได้แต่ต้องเงียบงันไป
ไม่เพียงเท่านั้น ยามนี้เขาถึงขั้นอยากจะถอยกรูดออกจากห้องตำรานี้ ที่ทำให้เขารู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจหายคอไม่ออก
ซ่งเฉิงจี้ยามนี้ คล้ายไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้าราวพบเจอภูติผีของลั่วกู่เลยสักนิด มือซ้ายพลันยกขึ้นค้ำใต้คางไว้อย่างเกียจคร้าน นิ้วยาวเรียวแตะมุมปากของตนแผ่วเบาอย่างลืมตัว
ครู่หนึ่งให้หลัง เขาราวกับตัดสินใจได้แล้ว แววตาพลันสงบลงเล็กน้อยขณะเอ่ย
“เช่นนั้น พรุ่งนี้ก็ไปจวนจงหย่งโหวกันสักเที่ยวเถิด”
ครั้นกล่าวจบ เขาก็หยุดไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสริมต่อว่า
“จวนจงหย่งโหวอยู่ติดกับจวนองค์หญิงใหญ่พอดี ข้าจะได้ถือโอกาสแวะไปหารือเรื่องชายแดนกับเสด็จอาด้วย”
บัดนั้น ลั่วกู่จึงพลันกระจ่างแจ้งในบัดดลว่า ที่องค์รัชทายาททรงตรัสว่า ‘ส่งคนที่ดีกว่านี้ไปให้เลือก’ นั้น ที่แท้ก็หมายถึง…พระองค์เองต่างหากเล่า!
ภายในใจของเขาพลันบังเกิดห้วงอารมณ์หลากหลายเ
