แทงไปที่ส่วนที่เป็นแผลยาว 7 นิ้วของงู ทันทีหลังจากนั้น เลือดสดสดก็พุ่งออกมา เจี้ยนเฉินไม่ลังเลและเปิดน้ำเต้าออกมาให้เร็วที่สุดและวางมันเอาไว้รองแผลขนาดเท่ากำปั้นที่เปิดออกใต้ร่างของงู น้ำเต้าเริ่มรองรับเลือดที่ไหลออกมาในขณะเดียวกัน กลิ่นของเลือดมันมันที่ฉุนและรุนแรงก็คละคลุ้งไปในอากาศ และมันก็ค่อย ๆ กระจายออกไปเมื่อได้กลิ่นคาวเลือดที่ฉุนและรุนแรงฟุ้งกระจายไปทั่ว เจี้ยนเฉินก็ขมวดคิ้วและพึมพำออกมา “อสรพิษทองริ้วเงินนี้มีค่าพอที่จะถูกเรียกว่าเป็นสัตว์ที่เป็นเอกลักษณ์และหายากจริง ๆ ข้าไม่คิดเลยว่ากลิ่นของเลือดจะรุนแรงแบบนี้” น้ำเสียงของเจี้ยนเฉินดูค่อนข้างกังวล เขากังวลว่ากลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงของงูจะนำปัญหามาให้เขาในขณะที่เจี้ยนเฉินกังวลมาก รุกรี้รุกรน และตั้งอกตั้งใจมาก เลือดทั้งหมดจากงูก็ถูกเก็บจนหมดหลังจากที่ผ่านไป 1 ชั่วยาม น้ำเต้าครึ่งหนึ่งที่เขาซื้อมาถูกเติมจนเต็ม ปริมาณเลือดทั้งหมดที่เขาเก็บมามีน้ำหนักถึง 100 กิโลกรัมหลังจากที่ปิดน้ำเต้าที่มีเลือดอยู่ข้างในอย่างระมัดระวังแล้ว เจี้ยนเฉินก็เก็บมันเข้าไปในเข็มขัดมิติ หลังจากนั้นเขาก็เก็บร่างของงูกลับเข้าไปในเข็มขัดมิติและออกไปจากตรงนั้น กลิ่นคาวเลือดของอสรพิษทองริ้วเงินได้ฟุ้งกระจายไปทั่วเป็นเวลากว่า 1 ชั่วยาม แม้ว่ามันจะไม่จางไปบ้างแล้ว แต่เจี้ยนเฉินก็ไม่มั่นใจว่ามันจะไม่นำเรื่องมาให้ ยิ่งเขาออกจากที่นี่ไปได้เร็วเท่าไรก็ยิ่งดีเท่
