ี่ผู้เฒ่าที่พานางไปที่นั่น “ลุงหยุน ทำไมท่านไม่ตามใจหลวนเอ๋อล่ะ ? “ผู้เฒ่าทั้งสองมองตากันอย่างช่วยไม่ได้ พวกเขาก้าวขึ้นไปบนหลังสัตว์อสูรที่บินได้และออกไปทันทีเหมือนสายลม และบินลับขอบฟ้าไปกลางอากาศ หญิงคนนั้นยืนขึ้นบนหลังของสัตว์อสูรและมองลงไปยังร่างของเจี้ยนเฉินที่หายไปอย่างรวดเร็ว ตาของนางมีประกายความโกรธที่ไม่ได้เลือนหายไป“ลุงเฟิง ลุงหยุน เกิดอะไรขึ้นกับพวกท่านทั้งสอง? พวกท่านปล่อยเจ้าเลวนั่นไปได้ไง?” นางกระทืบเท้าวยความโกรธและขับข้องใจ น้ำตาของนางกำลังจะไหลออกมาเมื่อได้ยินดังนั้น คนที่ชื่อลุงเฟิงก็ถอนหายใจ เมื่อตัสินจากผมของนางที่ยุ่งและเปียกแล้ว เขาก็รู้ว่าอะไรเกิดขึ้นกับนาง“คุณหนู ตัวตนของผู้ชายคนนี้ค่อนข้างซับซ้อน ในตอนนี้ตระกูลของพวกเราอยู่ในความกดดันมาก ในช่วงเวลาที่ล่อแหลมนี้ มันจะดีที่สุดถ้าเราไม่ไปสร้างศัตรูใหม่ เพราะมันอาจจะนำปัญหาใหม่มายังตระกูลของพวกเราได้” ลุงเฟิงพูดอย่างช่วยไม่ได้“ลุงเฟิง ตั้งแต่เมื่อไรกันที่ท่านเป็นคนขี้ขลาดกลัวตาย ? ความแข็งแกร่งของเจ้าเลวนั่นไม่ได้มากเลย ? ท่านคิดว่าเขาจะเป็นอันตรายกับตระกูลของพวกเราได้อย่างไร ? ” หญิงคนนั้นพูดออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว“คุณหนู ชายคนนั้นไม่ธรรมดา มันดีกว่าที่จะไม่ไปทำให้ใครโกรธเข้า แม้ว่าพลังของเขาจะค่อนข้างอ่อนแอ แต่คนที่หนุนหลังเขาต้องแข็งแกร่งแน่” คนที่โจมตีเจี้ยนเฉินพูดออกมาอย่างเคร่งเครียดด้วยใบหน้าที่กังวล จากนั้
