บทที่104 ฝึกสุนัขครั้งที่สอง
เมิ่งซีโจวข่มอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านในใจลงเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆหมุนกายหนึ่งรอบอย่างแช่มช้าต่อหน้าเขา แล้วรอยยิ้มปลอบประโลมก็เบ่งบานขึ้นบนใบหน้า “ข้าปลอดภัยดี ไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย โชคดีที่คุณชายช่างลงมือช่วยเหลือคุ้มครองข้าได้ทันท่วงที”
ครั้นยืนยันได้แล้วว่านางปลอดภัยไร้อันตรายจริงๆ เส้นประสาทที่ขึงตึงของฉู่เซียวจึงค่อยผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ทว่าในขณะเดียวกัน ความหวาดผวาภายหลังเกิดเหตุการณ์ พร้อมด้วยโทสะที่ยากจะพรรณนาก็พลันทะลักขึ้นสู่จิตใจของฉู่เซียว เขาขมวดคิ้วแน่น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจือตำหนิและไม่เข้าใจอยู่หลายส่วน
“เหตุใด…เหตุใดทุกครั้งที่ข้าพบแม่นาง ท่านจึงตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายเช่นนี้เสมอ?”
เมิ่งซีโจวลอบหัวเราะเบาๆภายในใจ แต่สีหน้ากลับมิได้เผยพิรุธออกมาแม้เพียงเสี้ยว
เพราะรู้ว่าอาจมีอันตรายเกิดขึ้นกับตน ข้าจึงได้จงใจออกมาตามหาเจ้าโดยเฉพาะอย่างไรเล่า
การที่วีรบุรุษช่วยหญิงงามในคราแรก แม้จะสลักลึกตรึงใจนัก แต่หากคิดจะเปลี่ยนความหวั่นไหวครานั้นให้กลายเป็นความรู้สึกอันยากจะตัดขาด เช่นนั้นก็จำต้องมีสิ่งกระตุ้นที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม จำต้องอาศัยคนลงมือแต่งแต้มเพิ่มอีกสักหลายพู่กัน
ตัวอย่างเช่น…คนในดวงใจเกือบต้องจากตนไปชั่วกาล
เมื่อฉู่เ
