ซียวได้เห็นกับตาตนเองว่านางตกอยู่ท่ามกลางวิกฤต ทั้งยังเป็นเขาเองที่ช่วงชิงนางกลับมาจากเงื้อมมือมัจจุราชได้ทุกครั้ง ความหวาดกลัวเช่นนั้น รวมถึงความยินดีแทบคลุ้มคลั่งที่ได้นางกลับคืนมา หลังเกือบต้องสูญเสียนางไปชั่วกาล เพียงเท่านี้ย่อมมากพอจะเปลี่ยนความรู้สึกดีอันพร่าเลือนในใจเขา ให้แปรเป็นเพลิงรักที่รุนแรงได้
เพื่อการนี้ นางถึงขั้นกำชับลั่วกู่ไว้ล่วงหน้าก่อนแล้วว่า หากนางเผชิญกับอันตรายเมื่อใด ขอให้เขาอดใจรอก่อน และพยายามเปิดทางให้ฉู่เซียวได้ลงมือช่วยนางด้วยตนเองให้มากที่สุด
แม้ยามนั้นสายตาที่ลั่วกู่มองนางจะสับสนเสียยิ่งกว่ากำลังมองคนเสียสติอยู่ก็ตาม แต่ท้ายที่สุด เขาก็จำต้องตอบรับและยอมทำตามอยู่ดี
เมิ่งซีโจวจ้องลึกลงไปในดวงตาลุ่มลึกคู่นั้นของฉู่เซียว ซึ่งยามนี้ยังเจือแววหวาดผวาอยู่ไม่หาย ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างแช่มช้าว่า
“แน่นอนว่า… เป็นเพราะมาตามหาท่านอย่างไรเล่า”
ฉู่เซียวเพียงรู้สึกว่า หัวใจตนราวกับถูกบางสิ่งพุ่งเข้ากระแทกอย่างรุนแรง!
คำพูดง่ายๆเพียงไม่กี่คำนั้น กลับประหนึ่งมีมนตร์สะกดตกลงสู่ส่วนที่อ่อนนุ่มที่สุดของหัวใจ และก่อให้เกิดคลื่นมหาศาลซัดกระหน่ำอยู่ภายใน จนเขาไม่อาจรักษาความสงบนิ่งในใจไว้ได้อีกต่อไป
เขาได้แต่จ้องมองนางนิ่งงัน ชั่วขณะหนึ่งถึงกับลืมสิ้นแม้แต่จะเอื้อน
