เอ่ยวาจา
เมิ่งซีโจวฉวยจังหวะที่เขากำลังเหม่อลอยนั้น สานต่อคำโป้ปดอันชวนให้ผู้คนใจสั่นด้วยท่าทีสงบเยือกเย็นยิ่ง ดวงตาคู่งามเปิดเผยตรงไปตรงมา ทั้งยังร้อนแรงยิ่งนัก
“ท่านคืนห้องพักแล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย ฟ้าดินกว้างใหญ่เพียงนี้ ข้าจึงไม่รู้เลยว่าควรต้องไปตามหาท่านที่แห่งหนใด… ด้วยความร้อนใจจึงได้คิดวิธีโง่เขลาเช่นนี้ขึ้นมา ข้าคิดว่าหากข้าตนตกอยู่ในภัยอันตราย คุณชายย่อมไม่อาจนิ่งดูดายเป็นแน่ บางที… ท่านอาจปรากฏกายขึ้นเหมือนเช่นยามนี้ ดุจเทพทหารที่สวรรค์ประทานลงมาช่วยข้าอย่างทันท่วงทีก็เป็นได้?”
ขณะกล่าว นางก็มองเห็นชัดเจนว่าใบหูทั้งสองของฉู่เซียวนั้น ค่อยๆแดงระเรื่อขึ้นอย่างรวดเร็ว จนสามารถมองเห็นชัดเต็มสองตา ทว่าสายตาของนางกลับยังคงสบประสานกับสายตาของเขาแน่นิ่ง มิได้มีทีท่าว่าจะหลบเลี่ยงเลยแม้แต่น้อย
ฉู่เซียวถูกนางจ้องมองเสียจนออกอาการกระอักกระอ่วน ครั้นแล้วจึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า ตนนั้นมิได้ทิ้งหนทางติดต่อไว้ให้นางเลยแม้แต่น้อย จากไปอย่างเงียบงันราวกับอันตรธานหายวับไปจากโลกใบนี้โดยแท้
หลายวันที่หาเขาไม่พบ นางคงจะเป็นกังวลยิ่งนัก และคงจะเป็นทุกข์ใจไม่น้อยเลยกระมัง?
ความรู้สึกผิดรุนแรงสายหนึ่งพลันพุ่งเข้าจับใจเขาอย่างฉับพลัน
“ข้าขออภัย ข้า…” เสียงของฉู่เซียวแหบแห้งเล็กน้อย
“ไม่จำ
