ะดีที่สุดถ้าเจ้าจะซ่อนถุงผ้าใบนี้ไว้อย่างปลอดภัย แม้ว่าเจ้าไม่น่าจะเจอคนที่รู้ค่าของมัน เจ้าก็ควรระวังไว้จะดีกว่า”เจี้ยนเฉินพยักหน้าอย่างเงียบ ๆ ในขณะที่เขาหยิบถุงผ้าสีแดงขึ้นมา” ตึก, ตึก, ตึก !”ในขณะนั้นมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นและมีเสียงเรียกจากข้างนอก ไป๋หยุนเทียนเช็ดคราบน้ำตาและถามว่า “นั่นใครกัน ? “ไม่มีเสียงนอกประตูสักพักหนึ่ง ในที่สุดเสียงพูดว่า “ข้าเอง”เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยคนที่เพิ่งได้ยินมา เจี้ยนเฉินก็จ้องมองที่หน้าประตู มันคือเสียงของผู้ชายจากพระราชวัง: ไป๋เต๋าไป๋หยุนเทียนดีใจที่ได้ยินเสียงนี้นางพูดว่า “เข้ามาสิ”ประตูถูกเปิดออกในขณะที่ชายเสื้อคลุมสีดำเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ เขาคือไป๋เต๋าไป๋หยุนเทียนค่อย ๆ ยืนขึ้นจากเก้าอี้ขณะที่นางมองเขาด้วยความเจ็บปวด ” พี่ชาย มันผ่านมา 20 ปีแล้วตั้งแต่ท่านเจอข้าครั้งสุดท้าย ข้าคิดว่าท่านลืมข้าไปแล้ว”เจี้ยนเฉินจ้องเขม็ง จากความจริงที่ว่ามารดาของเขาเรียกเขาว่าพี่ชาย เขาสามารถบอกได้ว่าชายวัยกลางคนข้างหน้าเขาคือลุงของเขา.“อืม..” ไป๋เต๋าถอนหายใจ ” น้องสาว ข้าขอโทษ ข้าผิดเองที่ไม่ได้มาเยี่ยมเจ้าเลยในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา อันที่จริงข้าไม่เคยลืมเจ้า แต่เป็นเพราะหน้าที่ของข้ามันหนักเกินไป การล้างแค้นให้กับตระกูลไป๋ของเราต้องเกิดขึ้นแน่นอน น้องสาว ! ข้าจะใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อการแก้แค้น .. “ไป๋หยุนเทียนถอนหายใจเช่นกันก่อนที่จะหันไปมองเจี้ยนเฉิน “เซ
