ที่เจ้าสำเร็จการศึกษาจากสำนักคากัต พ่อไม่คิดว่าเจ้าจะได้รับมันในตอนนี้ พ่อขอมอบแหวนมิตินี้ให้เจ้า มีบางสิ่งที่พ่อเตรียมไว้ข้างใน”” ขอบคุณมาก ท่านพ่อ ! ” เจี้ยนเฉินหยิบแหวนมิติขึ้นมาด้วยความซาบซึ้ง“เซียงเอ๋อ แหวนมิติเป็นของมีค่าในทวีปเทียนหยวน เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น อย่าเปิดเผยแหวนมิติให้ใครต่อใครเห็น แม้ในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด” เจียงหยางป้าเตือนเจี้ยนเฉินพยักหน้า “ท่านพ่อ เซียงเอ๋อเข้าใจแล้ว”
เจียงหยางป้าต้องการปฏิเสธข้อเสนอของเจี้ยนเฉินที่จะไปคนเดียว แต่เจี้ยนเฉินก็ยืนกรานในการตัดสินใจของเขา ดังนั้นในที่สุดเจียงหยางป้าก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับ
หลังจากการปรึกษาหารือจบลง ไป๋เต๋ากล่าวว่า “จากสิ่งที่ข้าได้ยินมาในพระราชวัง สำนักหัวหยุนได้รับข่าวและกำลังมุ่งหน้าตรงมาเมืองลอร์ พวกเขาคงจะมาถึงเมืองลอร์ตอนบ่ายแก่ ๆ มันจะดีที่สุดถ้าเจ้าส่งเจียงหยางเซียงเทียนออกจากเมืองลอร์โดยเร็วที่สุด มิฉะนั้นมันจะสายเกินไปหากเป็นเวลากลางคืน”ใบหน้าของทุกคนเคร่งขรึมอีกครั้ง จากนั้นเจียงไป่ก็ยืนขึ้นแล้วพูดว่า “ถ้าเช่นนั้นก็ให้นายน้อยสี่ไปเก็บของและข้าจะส่งเขาไปกับอสูรอินทรี”หลังจากนั้นไม่นานทุกคนก็เริ่มออกจากห้องโถงใหญ่“เซียงเอ๋อ ตามไปที่ห้องของแม่ มีเรื่องที่เราต้องคุยกัน” ไป๋หยุนเทียนกล่าวขณะที่นางเดินไปที่ห้องของนางหลังจากเข้าไปในห้อง ไป๋หยุนเทียนดึงเจี้ยนเฉินให้นั่งลงกับนาง เมื่อถ
