, บิดาของเขาและเจียงไป่รออยู่ที่นั่น ข้างหลังพวกเขามีอสูรอินทรีที่ใหญ่โตและสง่างามเจียงหยางหู่คว้าแขนของเจี้ยนเฉินไว้ เขามีสีหน้าเศร้าหมองในขณะที่เขาพูดด้วยความกังวลว่า “น้องสี่ เจ้าควรจะระมัดระวังตัวให้มากในโลกภายนอกเข้าใจหรือไม่ ? “เจี้ยนเฉินพยักหน้าก่อนที่จะพูดด้วยรอยยิ้มว่า “อย่ากังวลพี่ใหญ่ ข้าจะระวังตัวให้มาก แต่หลังจากที่ข้าไป ท่านต้องไม่โศกเศร้า ท่านต้องฝึกวรยุทธ์ต่อไป .. “เจียงหยางหู่พยักหน้าอย่างจริงจังและพูดว่า “ได้เลยน้องสี่ เป็นเพราะข้าอ่อนแอจึงทำให้เจ้าตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ จากนี้ไปข้าจะพยายามให้หนักขึ้นเพื่อฝึกฝนเพื่อที่จะได้เติบโตอย่างแข็งแกร่ง”เจียงหยางหมิงเย่ว พี่รองของเจี้ยนเฉินเดินไปหาเขาและมอบถุงเครื่องรางให้แก่เขา “น้องสี่ พี่ทำเครื่องรางนำโชคมาให้เจ้าและหวังว่าเจ้าจะเดินทางอย่างปลอดภัย เจ้าควรเก็บมันไว้ติดตัวตลอดเวลา”ตอนนี้เจียงหยางหมิงเย่วอายุ 18 ปี นางกลายเป็นหญิงสาวร่างสูงผอมเพรียวที่สามารถทำให้ชายหนุ่มทั้งเมืองต่อสู้แย่งชิงเจี้ยนเฉินนำเครื่องรางนำโชคมาจากนาง แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเครื่องรางนั้นไม่ได้ให้การป้องกันอะไรมากมาย แต่ก็ยังเป็นของขวัญจากพี่สาวที่เป็นห่วงเขา” ขอบคุณพี่รอง ข้าจะเก็บเครื่องรางนี้ไว้กับตัว” เขาพูดด้วยรอยยิ้มเจียงหยางป้าเดินไปข้างหน้าพร้อมกับแหวนแล้วพูดว่า เซียงเอ๋อ นี่คือแหวนมิติที่พ่อเตรียมไว้ให้เจ้า นี่คือของขวัญที่พ่อตั้งใจจะมอบให้เจ้าตอน
