่งเช้า หลังจากการสนทนาตลอดทั้งคืน ทุกคนก็เริ่มอ่อนล้าในขณะนี้ยามของตระกูลเจียงหยางก็วิ่งเข้ามาในห้อง “ข้าขอรายงานท่านผู้นำ มีคนชื่อไป๋เต๋ารออยู่นอกคฤหาสน์ เขาอยากจะเจอท่าน”” ไป๋เต๋า ! ” เจียงหยางป้าอุทาน เขามีแววตาครุ่นคิด ดวงตาของเขาเปล่งประกายขณะยืนขึ้นจากที่นั่ง “เชิญเขาเข้ามาเร็ว ๆ ! “ขอรับ ! ยามตอบโต้และออกไปอย่างรวดเร็วเมื่อไป๋หยุนเทียนได้ยินชื่อของไป๋เต๋า นางก็สบายใจขึ้น แต่ในไม่ช้าสายตาของนางก็เปลี่ยนไปอย่างเป็นปริศนาเจี้ยนเฉินเริ่มสับสนเมื่อเขาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในท่าทีของมารดาเขา เขาไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับไป๋เต๋ามาก่อน แต่เมื่อตัดสินจากปฏิกิริยาของมารดาเขา ไป๋เต๋าคนนี้น่าจะมีความสัมพันธ์บางอย่างกับนางเจี้ยนเฉินเดินเข้ามาหานางช้า ๆ ก่อนถามว่า “ท่านแม่ ไป๋เต๋าคือใครกันหรือขอรับ ? “ไป๋หยุนเทียนหันกลับมาช้า ๆ นางมองลูกชายด้วยความรัก “เซียงเอ๋อ แม่จะเล่าเรื่องนี้ให้เจ้าฟังทีหลัง”ขอรับ ! เจี้ยนเฉินพยักหน้าและไม่ได้สอบถามอะไรเพิ่มเติมไม่นานหลังจากนั้นชายเสื้อคลุมสีดำก็ก้าวเข้ามา ชายผู้นั้นมีใบหน้าที่แน่วแน่และดวงตาของเขาก็เปล่งประกายด้วยพลัง เมื่อมองไปที่หน้าผากของชายคนนั้นจะเห็นรอยแผลเป็นที่แตกต่างกันมากมายเจียงหยางป้าหยุดการเคลื่อนไหวและเดินขึ้นไปที่กลางห้อง เขาทักทายและยิ้ม “พี่ไป๋เต๋า ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันผ่านมา 20 ปีแล้วที่เราพบกันครั้งล่าสุด ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?ชา
