ามใจเขามากเกินไป มันไม่ใช่สิ่งที่ดีทั้งหมดแต่มันทำอันตรายเขาจริง ๆ”หลังจากที่ไป๋เต๋าพูดจบ ทั้งคนสองคนก็กันพยักหน้าเห็นพ้องต้องกัน มีเหตุผลมากมายในคำพูดของเขาเจียงหยางป้ายังคงลังเลในความคิดนี้เจี้ยนเฉินกวาดสายตาของเขาไปรอบ ๆ เขารู้ว่านี่เป็นโอกาสของเขาที่จะหาประสบการณ์ชีวิตเพื่อหาข้อได้เปรียบ เขากล่าวว่า “ท่านพ่อ ปล่อยข้าไปเถอะ ข้ามั่นใจว่าข้าสามารถรับมือกับเรื่องที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตได้ ยิ่งกว่านั้นข้าก็อยากออกไปเห็นโลกภายนอกจริง ๆ”“ท่านผู้นำ นายน้อยสี่ได้วางแผนที่จะออกจากคฤหาสน์อยู่แล้ว สิ่งที่ไป๋เต๋าพูดก็ถูกต้อง นี่อาจเป็นวิธีเดียวที่จะแก้ปัญหาความขัดแย้งระหว่างทั้งสองกลุ่ม นายน้อยสี่จะได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างด้วยวิธีนี้ แม้ว่านายน้อยสี่จะเป็นอัจฉริยะที่เหนือกว่าคนอื่น ๆ ประสบการณ์ของเขาก็ยังคงเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด” เจียงไป่กล่าวเจียงหยางป้าถอนหายใจอย่างอับจนหนทางและพูดว่า “สบายดี เนื่องจากเจียงไป่ก็เห็นด้วยกับข้อเสนอแนะที่เซียงเอ๋อต้องออกจากเมืองลอร์และต้องไปใช้ชีวิตข้างนอกสักพัก ข้าจะให้ทหารที่ไว้ใจได้สองสามคนไปกับเซียงเอ๋อเพื่อปกป้องเขาให้ปลอดภัยภายนอก”เจี้ยนเฉินขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อได้ยินว่าทหารจะถูกส่งตัวไปปกป้องเขา เขารีบพูดว่า “ท่านพ่อ ไม่จำเป็นต้องส่งผู้คุ้มกันไป ข้าอยากออกไปผจญภัยภายนอกเพียงลำพัง”“เซียงเอ๋อ การออกไปผจญโลกภายนอกด้วยตัวเองยังคงอันตรายเกินไป อย่างน้อยที่
