สุดเอาทหารไปกับเจ้าด้วย เผื่อว่าเจ้าไปเจอปัญหา” ไป๋หยุนเทียนจับมือเจี้ยนเฉินด้วยความกังวล ในเรื่องนี้ นางไม่มีอำนาจที่จะเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจ นางทำได้เพียงพยายามยอมรับการตัดสินใจนี้อย่างใจเย็นเท่านั้น“ไม่จำเป็นเลย ท่านแม่ ข้าไม่อยากพาทหารไปด้วย หากข้าเอาไป เราจะตกเป็นเป้าได้มากขึ้น ข้าคิดว่าการออกไปคนเดียวนั้นง่ายกว่า” ทัศนคติของเจี้ยนเฉินมั่นคงมาก ในความเป็นจริง ตามความเห็นของเขา การมีผู้คุ้มกันอยู่ข้าง ๆ เขาเป็นภาระอย่างหนึ่ง นอกจากนี้ เมื่อออกไปข้างนอกเขาไม่จำเป็นต้องระมัดระวังในการปกปิดความแข็งแกร่งเหมือนอยู่ในบ้าน เขายังคงมีความลับมากมายที่ไม่สามารถบอกให้ใครในตระกูลรู้ได้
” ใช่,เซียงเอ๋อ,ที่แม่ของเจ้าพูดนั้นถูกต้องแล้ว. โลกไม่ได้สงบสุขเหมือนในสำนัก มันเต็มไปด้วยการสังหาร และด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเจ้า การรักษาชีวิตให้อยู่รอดนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ลืมความคิดนี้ไปได้เลย ข้าไม่เห็นด้วยหรอก” เจียงหยางป้าพูดอย่างจริงจัง แม้ว่าเขาจะพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดา แต่เขาก็ปฏิเสธความคิดของเจี้ยนเฉินอย่างสิ้นเชิง
เจี้ยนเฉินรู้อยู่แล้วว่ามันยากที่จะทำให้ครอบครัวของเขาเห็นด้วยกับแผนนี้ แต่เขาก็ยังพูดต่อไปว่า “ท่านพ่อ,ท่านแม่ โปรดอย่าได้กังวลไปเลย ข้าอาจไม่แข็งแกร่งพอแต่ข้าสามารถป้องกันตัวเองได้ ข้าอ่านหนังสือหลายเล่มจากหอหนังสือในสำนัก ข้าจึงมีความคุ้นเคยกับวิธีการอยู่รอดในทวีปเทียนหยวน หากข
