มีครอบครัวหรือเพื่อนและไม่เคยรู้จักอ้อมกอดอันอบอุ่นของครอบครัว แต่ตอนนี้พระเจ้าได้ทรงจัดสรรชีวิตที่ดีให้แก่เจี้ยนเฉิน เขาจะรักษาทะนุถนอมมันไว้อย่างแน่นอน และเจียงหยางหู่ก็คือบุคคลที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขารองลงมาเป็นอันดับสองหลังจากมารดาของเขา ไป๋หยุนเทียน ดังนั้นเมื่อเจี้ยนเฉินเห็นว่าเจียงหยางหู่ถูกทำร้ายจนอยู่ในสภาพเช่นนี้ จิตใจของเจี้ยนเฉินจึงเดือดดาลด้วยความโกรธแค้นที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน สายตาของเขาในตอนนี้น่ากลัวมากจนสามารถสังหารคนได้เมื่อเห็นเจี้ยนเฉินปรากฏตัวขึ้น เจียงหยางหู่ก็มองเขาด้วยท่าทางงุนงง อย่างไรก็ตามใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปอีกครั้งเมื่อเขาพูดอย่างกระวนกระวาย ” น้องสี่ ทำไม..ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ รีบหนีไป ! ออกไปให้พ้นจากตรงนี้ พวกเขากำลังตามมา ! ” เจียงหยางหู่ดูร้อนใจ เขาไม่ได้คิดว่าเขาจะเจอเจี้ยนเฉินที่นี่แทนที่จะวิ่งไปข้างหน้า เจี้ยนเฉินกลับทำหน้าถมึงทึง เขาถามเบา ๆ ว่า ” พี่ใหญ่ ใครกันที่ทำร้ายท่านจนได้รับบาดเจ็บถึงเพียงนี้ ? ” ในน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นมือของเจียงหยางหู่จับตัวเจี้ยนเฉินไว้แน่น เขาพูดต่อไปอย่างรีบเร่งว่า “น้องสี่ ไม่ต้องห่วงข้าและรีบหนีออกจากที่นี่ทันที ใช้เส้นทางหลังอ้อมกลับไปที่สำนัก ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะเจอเจ้าแน่นอน” เขารู้ว่าพลังของเจี้ยนเฉินนั้นแข็งแกร่งมากเนื่องจากเขาสามารถจัดการกับเซียนขั้นกลางได้ แต่เจียงหยางหู่ก็ไม่คิดว่าเข
