ยนเห็นเจี้ยนเฉิน พวกเขาก็รู้สึกตื่นเต้นมาก ลั่วเจี้ยนยิ้มกว้างพลางกล่าวว่า “เจียงหยางเซียงเทียน ในที่สุดเราก็เจอตัวเจ้าจนได้ เจ้าปล่อยให้ข้าสงสัยอยู่ตั้งนานว่าเจ้าไปมุดหัวอยู่ที่ไหน” โดยไม่จำเป็นต้องแนะนำตัว กลุ่มคนนั้นล้อมรอบเจี้ยนเฉินและพี่ชายของเขาเป็นวงกลมทันทีเจียงหยางหู่ตกใจที่เห็นว่าเขาและน้องชายของเขาถูกล้อมรอบ เขาไม่ได้พูดอะไรนอกจากถอนหายใจแม้กลุ่มคนที่ล้อมรอบจะหยิ่งผยอง เจี้ยนเฉินก็ไม่ได้มีสีหน้าหวาดกลัวเลยและยังคงสงบนิ่งอยู่ ราวกับว่าเขาไม่ได้สังเกตเห็นผู้คนมากมายที่อยู่รอบตัวเขาเลยใบหน้าของเจี้ยนเฉินแข็งกระด้างขณะที่ดวงตาของเขากวาดไปทั่วใบหน้าของผู้คนที่อยู่รอบตัวเขา บางคนมีสีหน้าตกใจกลัว พวกเขารู้สึกเย็นเยือกในใจราวกับว่าการจ้องมองของเจี้ยนเฉินเป็นกระบี่ที่เยือกเย็นซึ่งแทงทะลุจิตวิญญาณของพวกเขา” ใครคือคนที่ทำร้ายพี่ชายของข้า ! ” เจี้ยนเฉินตะโกน “ก้าวออกมาข้างหน้าเดี๋ยวนี้ ! ” ทันใดนั้นมีพลังจำนวนมากถูกปล่อยขึ้นสู่อากาศ แม้จะมีกลุ่มคนนับสิบอยู่ตรงหน้า เจี้ยนเฉินก็ไม่หวาดหวั่นและเชิดหน้าของเขาขึ้นสูงเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของความมุ่งมั่นที่จะไม่ยอมแพ้คำสั่งอันทรงพลังของเจี้ยนเฉินนั้นมาพร้อมกับการปล่อยพลังปรานที่แข็งแกร่ง ทำให้พวกเขาทุกคนก้าวถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ ท้ายที่สุดแล้วเจี้ยนเฉินก็กำลังเดือดพล่านไปด้วยความโกรธแค้นซึ่งเด็กที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมซึ่งยืนอยู่เบื้องหน้าเขา
