ยนไม่พอใจไปชั่วครู่กับการตอกกลับของเจียงหยางหู่ที่เขาไม่สามารถตอบโต้ได้ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในป่าคืนนั้นเป็นอะไรที่น่าอับอายและจะไม่มีวันหายไปจากความทรงจำของเขา แม้ว่าความแข็งแกร่งของเขาจะอยู่ในระดับเซียนชั้นกลาง แต่เขาก็ยังมาแพ้เด็กใหม่ที่ยังไม่ได้เป็นแม้แต่เซียนอีก นอกเหนือไปจากนั้น แกนสัตว์อสูรที่เขาใช้เวลาสามวันในการรวบรวมมาอย่างยากลำบากยังถูกเอาไปอีก ผลลัพธ์แบบนี้เป็นอะไรที่นายน้อยของตระกูลลั่วไม่สามารถรับได้ถ้าคำเยาะเย้ยนี้ไปถึงตระกูลล่ะก็ ลั่วเจี้ยนคงไม่สามารถเชิดหน้าชูตาได้ในอนาคต
ในขณะที่เขาอ่านข้อความในจดหมาย ใบหน้าของเฉิงหมิงเซียงก็หม่นลงเรื่อย ๆ ในขณะที่ตาของเขาก็เริ่มมีแววโกรธออกมา
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเฉิงหมิงเซียงแล้ว เด็กหนุ่มที่เพิ่งประมือกับเขาก็ถามออกมาอย่างสงสัย “นายน้อยเฉิง เกิดอะไรขึ้น มีบางอย่างเกิดขึ้นที่สำนักหรือไม่ ? “เขากำหมัดแน่น ขยำจดหมายลงไปเหมือนเป็นลูกบอลกระดาษ ในขณะที่เฉิงหมิงเซียงโกรธมากขึ้นมากขึ้น สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง“เจียงหยาง เซียงเทียน…” เฉิงหมิงเซียงขบฟันในขณะที่นิ้วของเขาจิกไปที่ฝ่ามือ แค่มองก็บอกได้แล้วว่าเขานั้นโกรธเพียงใดเมื่อได้ยินเฉิงหมิงเซียงเอ่ยถึงชื่อของเจียงหยาง เซียงเทียน เด็กหนุ่มนั้นก็ยิ่งงงเข้าไปอีก เขาอ้าปากถามอีกครั้ง “นายน้อยเฉิง เกิดอะไรขึ้นกัน ? “เฉิงหมิงเซียงตอนกลับด้วยเสียงที่มืดมน “ฝ่าบาทยกองค์หญิงเกอหลันให้
