งหู่ก็ละสมาธิจากการฝึกในที่สุด ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไร เขาก็ถูกล้อมไปด้วยศิษย์สิบกว่าคนแล้วสายตาของเจียงหยางหู่มองไปรอบ ๆ หลังจากที่เขาเห็นท่าทางบนใบหน้าของอีกฝ่าย หัวใจของเขาก็หยุดเต้นเหมือนว่าเขามีลางสังหรณ์ร้าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ได้เห็นสายตาที่เกลียดชังของลั่วเจี้ยนที่มองมาที่เขา ท่าทางของเจียงหยางหู่ก็อดไม่ได้ที่หนักใจ“พวกเจ้าต้องการอะไร?” เจียงหยางหู่ถาม แม้ว่าจะมีคนสิบกว่าคนล้อมเขาอยู่ แต่ใบหน้าของเขาก็ไม่แสดงความหวาดกลัวออกมาลั่วเจี้ยนเหยียด “เจียงหยางหู่ เจ้าจำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นในป่าเมื่อสองสามวันก่อน?” หน้าของเขามืดมนในขณะที่เขาพูดและจ้องมองออกไป “กลุ่มของเจ้ากล้าขโมยผลงานที่ข้าทำมาอย่างหนักถึงสามวัน และทำให้ข้าตก ข้าจะให้เจ้าได้ชดใช้แบบตาต่อตาแน่”เจียงหยางหู่พ่นลมออกทางจมูกและสายตาของเขาที่มองไปที่ลั่วเจี้ยนก็ไม่แสดงท่าทางกลัวเลยในขณะที่เขาพูดออกมาอย่างเย็นชา “ลั่วเจี้ยน นั่นเป็นปัญหาที่เจ้าสร้างเอง ไม่มีทางที่พวกเราจะไปบ่นสิ่งที่เกิดได้ ถ้าเจ้าไม่พยายามที่จะขโมยแกนสัตว์อสูรของพวกเราก่อน เหตุการณ์แบบนั้นก็คงไม่เกิด ทุกอย่างเป็นความผิดของเจ้าเอง ถ้าเจ้าต้องการที่จะโทษอะไรละก็ ก็โทษตัวของเจ้าเองที่ไม่มีความแข็งแกร่ง เจ้ายังพ่ายแพ้ให้กับน้องสี่ของข้าที่ยังไม่ได้เป็นเซียนเลยด้วยซ้ำ” เจียงหยางหู่หัวเราะเยาะ ในขณะที่เขามองไปที่ลั่วเจี้ยนอย่างเหยียดหยาม“เจ้า…” ลั่วเจี้
