ก็ส่งกระบี่ตัดไปที่ไหล่ซ้ายของอีกฝ่าย
ทันใดนั้นมันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง ขณะที่แขนซ้ายของมันขาด รอยตัดของกระบี่นั้นเรียบนัก และแขนเขาก็ขาดออกจากตัวทันที เลือดสดจำนวนมากก็พุ่งออกมาราวกับสายฝน ขณะที่เขารีบคว้ามัน
แสงสีเขียวแกมน้ำเงินสว่างในยามกลางคืน ขณะที่พวกเขาทุกคนเห็นกระบี่ยักษ์ปรากฏและเฉือนลงไปที่เจี้ยนเฉิน
พลังวายุเซียน โจมตี ! เห็นแสงสีฟ้าเขียวที่ห่อหุ้มกระบี่ ใบหน้าของของเจี้ยนเฉินก็แข็งกร้าว ทันใดนั้น เขาเริ่มใช่ “ย่างก้าวพริบตา” ทันที และเขาก็ได้สลายไปราวกับอากาศ เร็วที่สุดเท่าที่เขาได้หายไป กระบี่สีฟ้าประกายเขียวนั้นเฉือนผ่านตรงจุดที่เจี้ยนเฉินเคยยืนอยู่
เจี้ยนเฉินปรากฏออกไปที่ระยะสามเมตร ที่ไม่ไกลออกไป บุคคลที่กำลังจะฟันเจี้ยนเฉินนั้นสวมเครื่องแบบสำนักซึ่งย้อมไปด้วยสีแดงของเลือด ใบหน้าของเขาถูกปกคลุมในความมืด ดังนั้นเจี้ยนเฉินจึงไม่อาจจำเขาได้
ตาเจี้ยนเฉินมุ่งเน้นไปที่กลุ่มนั้น เขาส่งเสียงขึ้นจมูกและพูดด้วยเสียงต่ำ ลั่วเจี้ยน ข้าไม่คิดว่าข้าจะได้พบเจ้าที่นี่
คนที่เจี้ยนเฉินระบุชื่อถึงกับสะดุ้ง เขาคิดว่าคุ้นเสียงนั้นมาก ดังนั้นเขาจึงจ้องไปที่เจี้ยนเฉินอย่างระมัดระวัง แม้ว่ามันจะเป็นตอนกลางคืน แต่ก็ยังคงมีแสงดาวที่ส่องอยู่ท้องฟ้าที่ทำให้เขาสามารถเห็นใบหน้าของเจี้ยนเฉินได้อย่างชัดเจน
อย่างไรก็ตาม หลังจากสามวันในป่าแห่งนี้ โดยปราศจากน้ำ ใบหน้าของทุกคนมีคราบดำ เป็นไป
