งไรกันเนี่ย ? เถี่ยต้ากล่าวออกมา
หลังจากที่เวลาผ่านไป เจี้ยนเฉินและเถี่ยต้าได้ทานอาหารเสร็จสิ้นและตอนนี้กำลังเตรียมตัวที่จะพักผ่อน
เอ่อ ข้าควรนอนตรงไหนหรือ ? เหลียงเสี่ยวเล่อถามด้วยความยากลำบาก
เจี้ยนเฉินชี้ไปที่ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างไกลไม่มากเกินไปและกล่าวว่า ขึ้นไปพักที่บนต้นไม้ ด้วยการทำเช่นนี้ แม้จะมีสัตว์อสูรที่พยายามโจมตีในตอนกลางคืน เจ้าก็จะไม่เป็นอันตราย
อ่า สัตว์อสูรยังคงโจมตีในช่วงเวลากลางคืน ? ใบหน้าของเหลียงเสี่ยวเล่อซีดเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและร่างกายทั้งหมดของนางเริ่มสั่นเทา
แล้วพวกเจ้าล่ะ ? พวกเจ้าจะไปที่ไหน ? อย่าทิ้งข้าไว้ด้านหลัง มิฉะนั้นแล้วข้าคงถูกกินโดยสัตว์อสูรโหดร้ายนี้สักตัวกินแน่นอน เหลียงเสี่ยวเล่อถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก นางเหลือบมองอย่างประหม่าไปที่เจี้ยนเฉินและเถี่ยต้า ราวกับนางกลัวว่าพวกเขาจะวิ่งหนีและทิ้งนางไว้
เจี้ยนเฉินลอบถอนหายใจ เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าควรทำอย่างไรกับคนขี้ขลาดเช่นเหลียงเสี่ยงเล่อ คนอย่างนางที่เกิดและเติบโตมาในครอบครัวขุนนาง เป็นสาวน้อยสูงส่งและไม่เคยมีประสบการณ์อะไรทั้งสิ้น ตั้งแต่แรกเกิดนางเติบโตขึ้นมาในสภาพแวดล้อมที่มีเกราะกำบังเพื่อป้องกันการเผชิญหน้ากับอันตรายใด ๆ ทำให้จิตใจของนางวุ่นวายเช่นนี้
ไม่ต้องกังวล เราจะไม่ไปไหนไกล เรากำลังจะไปพักผ่อนที่ต้นไม้ต้นอื่น เจี้ยนเฉินกล่าว
เหลียงเสี่ยวเล่อร
